رفع محاصره مشركان
٣٠. وجوب رفع حصر از مشركان محاصره شده به وسيله قواى اسلام، در صورت
توبه و قبول اسلام از سوى آنان:
فَإِذَا انْسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا
الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَ خُذُوهُمْ وَ احْصُرُوهُمْ وَ اقْعُدُوا
لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِنْ تابُوا وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ
فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ ...
توبه (٩) ٥
٣١. پذيرش توبه مشركان محاصره شده و فرمان وجوب رفع حصر از آنان،
برخاسته از غفران و رحمت گسترده الهى:
فَإِذَا انْسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا
الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَ خُذُوهُمْ وَ احْصُرُوهُمْ وَ اقْعُدُوا
لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِنْ تابُوا وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ
فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ.
توبه (٩) ٥
نيز---)
جنگ و جهاد
مُحِبّ التوابين/ اسما و صفات
اين صفت فعلى الهى از «حَبّ يَحُبّ» به معناى دوستى و دوست داشتن است
و ١٩ بار در قرآن آمده و به اين معنا است كه خداوند كسانى را كه بسيار توبه
مىكنند دوست دارد. اين صفت الهى با اضافه به «التوابين»، «مُحبّ التّوابين» نيز
در ادعيه آمده است. «١»
نيز---)
بقره (٢) ١٩٥ و ٢٢٢؛ آلعمران (٣) ٣١ و ٧٦ و ١٣٤ و ١٤٦ و ١٤٨ و ١٥٩؛
مائده (٥) ١٣ و ٤٢ و ٥٤ و ٩٣؛ توبه (٩) ٤ و ٧ و ١٠٨؛ حجرات (٤٩) ٩؛ ممتحنه (٦٠) ٨؛
صف (٦١) ٤
محبّت---) دوستى
مُحبِّب/ اسما و صفات
اين صفت فعلى خداوندى از باب تفعيل
[تحبيب]
به معناى دوست گردانيدن است و تنها يك بار در قرآن به صورت «فعل» خداوند استعمال
شده است. «٢» اين صفت الهى در ادعيه نيز به همين
صورت آمده است. «٣»
... وَ لكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ
إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ
...
حجرات (٤٩) ٧
مُحذّر/ اسما و صفات
اين صفت فعلى خداوند از باب تفعيل
[تحذير]
به معناى هشدار دادن و ترساندن و پرهيز دادن است و به صورت فعل مضارع [يحُذّر]
دو بار در قرآن ذكر شده است. «٤» اين صفت الهى در ادعيه نيز به همين صورت آمده است. «٥»
... وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ
نَفْسَهُ .... وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ
نَفْسَهُ ...
آلعمران (٣) ٢٨ و ٣٠
(١) . صحيفه سجّاديّه، ص ١٦٦؛ جنّة الامان، ص ٣٩٠
(٢) . اسما و صفات الهى فقط در قرآن، ج ١، ص ٣٦٠
(٣) . المقام الاسنى، ص ٩٥؛ جنّة الامان، ص ٣٥٨
(٤) . اسما و صفات الهى فقط در قرآن، ج ١، ص ٣٦٢
(٥) . دعاى جوشن كبير، بند ٩٧؛ بحارالانوار، ج ٩١، ص ٣٩٦
|