لَيْسَ عَلَى الْأَعْمى‌ حَرَجٌ وَ لا عَلَى الْأَعْرَجِ حَرَجٌ وَ لا عَلَى الْمَرِيضِ حَرَجٌ وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ وَ مَنْ يَتَوَلَّ يُعَذِّبْهُ عَذاباً أَلِيماً.

فتح (٤٨) ١٧

نگرانى لنگها

١٦. افراد لنگ، مريض و ناتوان از شركت در سفر حديبيّه، نگران از عدم حضور خود و همراهى نكردن با مسلمانان در آن سفر:

فتح (٤٨) ١٧

لواط

لواط، درآميختن با مرد و مردبازى را گويند. «٣» در اين‌ مدخل از واژه‌هاى‌ «فاحشة» و بعضى جملات كنايى، مانند «تأتون الرّجال»، «تقطعون السّبيل» و «تأتون الذّكران» استفاده شده است.

اهمّ عناوين: آثار لواط، احكام لواط، كيفر لواط در قوم لوط و موانع لواط.

آثار لواط

١. فسق‌

١. عمل شنيع لواط، سبب فسق و خروج از طاعت الهى:

وَ لُوطاً آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِي كانَتْ تَعْمَلُ الْخَبائِثَ إِنَّهُمْ كانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فاسِقِينَ‌ «٤».

انبياء (٢١) ٧٤

وَ لُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الْفاحِشَةَ ما سَبَقَكُمْ بِها مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعالَمِينَ‌ إِنَّكُمْ‌

[١] . لَنگها نيز در استفاده از خوراكيهاى منازل خويشان خود، همانند ديگران‌اند، زيرا ديگران كراهت داشتند با لنگها و مريضها هم غذا شوند. خداوند هم غذا شدن را ترخيص داد. (مجمع‌البيان، ج ٧-/ ٨، ص ٢٤٥؛ زادالمسير، ج ٦، ص ٦٣) از امام باقر عليه السلام نقل شده است كه اهل مدينه قبل از آنكه مسلمان شوند، لنگان و بيماران را از خود جدا مى‌كردند و با آنان هم غذا نمى‌شدند. آنان نيز بر اين باور بودند كه شايد اگر ما با ديگران هم غذا شويم موجب اذيّت آنان باشيم، از اين رو كناره مى‌گرفتند. هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله وارد مدينه شد از او سؤال كردند. خداوند اين آيه را نازل فرمود. (تفسير قمى، ج ٢، ص ١٠٩؛ تفسير نورالثقلين، ج ٣، ص ٦٢٤، ح ٢٤٢)

[٢] . اين آيه و قبل آن، مربوط به قصّه حديبيّه است. (مجمع‌البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ١٧٧-/ ١٨١؛ الكشاف، ج ٤، ص ٣٣٨) توبيخ شديد متخلّفان از سفر حديبيّه در آيات گذشته و استثناى معذوران در اين آيه، بيانگر آن است كه مؤمنان معذور نگران آن بودند كه مشمول توبيخ خداوند قرار گيرند و نزول اين آيه از سوى پروردگار، موجب رفع نگرانى از آنان شد

[٣] . فرهنگ فارسى، ج ٣، ص ٣٦٣٨، «لواط»

[٤] . «فسق» به معناى خروج از طاعت خداوند است. (لسان‌العرب، ج ١٠، ص ٣٠٧، «فسق»؛ مجمع‌البيان، ج ٧-/ ٨، ص ٨٩)