إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةٍ مُبارَكَةٍ إِنَّا كُنَّا مُنْذِرِينَ‌ فِيها يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ‌ أَمْراً مِنْ عِنْدِنا إِنَّا كُنَّا مُرْسِلِينَ‌ رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ.

دخان (٤٤) ٣-/ ٦

ليلةالقدر و محمّد صلى الله عليه و آله---) همين مدخل، سلام در شب قدر، شناخت شب قدر

ملائكه در ليلةالقدر---) همين مدخل، جبرئيل در ليلةالقدر، روح در ليلةالقدر، سلام در ليلةالقدر

ليلةالمبيت‌

پس از اسلام آوردن انصار و بيعت آنان با پيامبر صلى الله عليه و آله، [كافران‌] قريش خوف پيدا كردند كه آيين وى گسترش يابد، از اين رو در دارالنّدوه گرد هم آمدند و درباره اين موضوع به مشورت پرداختند و تصميم به كشتن پيامبر صلى الله عليه و آله در هنگام شب گرفتند. جبرئيل به پيامبر صلى الله عليه و آله خبر داد و گفت، آن شب در بسترش نخوابد و هجرت كند. آن حضرت، به على عليه السلام دستور داد در بستر او بخوابد. صبحگاهان به خانه پيامبر صلى الله عليه و آله ريختند، ولى على عليه السلام را در بستر پيامبر صلى الله عليه و آله يافتند، و بدين وسيله خداوند توطئه و مكر كافران قريش را از ميان برداشت. «٨» اين شب را «ليلةالفراش» «٩» و «ليلةالمبيت»

(١) . با توجّه به سلب خصوصيّت از پيامبر صلى الله عليه و آله در خطاب به كاف [و ما ادريك‌] است‌

(٢) . معناى آيه اين است: قيام براى عبادت در شب قدر و عمل در آن بهتر از هزار ماه قيام براى عبادت است. (مجمع‌البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٧٨٩)

(٣) . از امام باقر عليه السلام درباره «ليلةالقدر خيرٌ من ألف شهر» پرسيدند. حضرت فرمود: عمل صالح در شب قدر از قبيل نماز و زكات و انواع كارهاى خوب بهتر است از عمل در هزار ماهى كه در آن ليلةالقدر نباشد. (الكافى، ج ٤، ص ١٥٨، ح ٦؛ ثواب‌الاعمال، ص ٦٧)

(٤) . مدلول آيات اين است كه قرآن، داراى يك نزول جمعى‌بر پيامبر صلى الله عليه و آله است كه غير از نزول تدريجى آن است. (الميزان، ج ٢٠، ص ٣٣٠)

(٥) . نزول قرآن به صورت يك پارچه به نزديك‌ترين آسمان [به انسانها] در شب قدر بود. (جامع‌البيان، ج ١٥، جزء ٣٠، ص ٣٢٧)

(٦) . آيه مزبور، معناى «انّا انزلناه فى ليلةالقدر» را دارد. (الميزان، ج ٢٠، ص ٣٣٠)

(٧) . امام صادق عليه السلام فرمود: قرآن در شب قدر به صورت كامل و يكجا به بيت معمور نازل گشت و سپس از بيت معمور به پيامبر صلى الله عليه و آله در طول بيست سال [به صورت تدريجى‌] نازل شد. (بحارالانوار، ج ٨٢، ص ٥٢؛ ج ٩٤، ص ١١)

(٨) . جامع‌البيان، ج ٦، جزء ٩، ص ٣٠٠-/ ٣٠٢؛ الكشاف، ج ٢، ص ٢١٥

(٩) . الميزان، ج ٢، ص ١٠٠