٢. توجّه انسان به آفرينش لب او از جانب خدا، زمينهاى براى درك قدرت
خداوند:
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي كَبَدٍ أَ يَحْسَبُ أَنْ لَنْ
يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ أَ لَمْ نَجْعَلْ لَهُ
...
... وَ شَفَتَيْنِ.
بلد (٩٠) ٤ و ٥ و ٨ و ٩
لب جهنّميان
٣. جمع شدن پوست صورت و لبهاى جهنّميان و پيدا شدن دندانهاى آنان، بر
اثر سوختن با آتش جهنم:
وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا
أَنْفُسَهُمْ فِي جَهَنَّمَ خالِدُونَ تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَ هُمْ
فِيها كالِحُونَ. «١»
مؤمنون (٢٣) ١٠٣ و ١٠٤
٤. بد منظر شدن جهنّميان، بر اثر جمع شدن لبها و پوست صورتشان:
وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا
أَنْفُسَهُمْ فِي جَهَنَّمَ خالِدُونَ تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَ هُمْ
فِيها كالِحُونَ.
مؤمنون (٢٣) ١٠٣ و ١٠٤
نعمت لب
٥. بىتوجّهى به نعمت لبها و قدرت بيان، شگفتآور و مورد سرزنش:
أَ لَمْ نَجْعَلْ لَهُ
.... وَ شَفَتَيْنِ.
بلد (٩٠) ٨ و ٩
٦. لب، از نعمتهاى الهى براى انسان و زمينهاى براى شكرگزارى او به
درگاه خداوند:
أَ لَمْ نَجْعَلْ لَهُ
.... وَ شَفَتَيْنِ «٢».
بلد (٩٠) ٨ و ٩
لباس
لباس، هر چه در پوشند، پوشيدنى، پوشاك، پوشش، بالاپوش، جامه و كسوت
است. «٣» در اين مدخل از واژههاى «لباس» و
«ثياب» و آنچه معناى لباس مىدهد، استفاده شده است.
اهمّ عناوين: احكام لباس، تشبيه به لباس، لباس آدم عليه السلام، لباس
بهشتيان.
آفرينش لباس
١. مستور ماندن زشتيها و شرمگاه انسان، از اهداف آفرينش لباس:
يا بَنِي آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنا عَلَيْكُمْ لِباساً يُوارِي
سَوْآتِكُمْ وَ رِيشاً ...
اعراف (٧) ٢٦
٢. محافظت از سرما (و گرما) و شدايد جنگ، از اهداف آفرينش لباس:
وَ اللَّهُ جَعَلَ لَكُمْ مِمَّا خَلَقَ ظِلالًا وَ جَعَلَ
لَكُمْ مِنَ الْجِبالِ أَكْناناً وَ جَعَلَ لَكُمْ سَرابِيلَ تَقِيكُمُ الْحَرَّ
وَ سَرابِيلَ تَقِيكُمْ بَأْسَكُمْ كَذلِكَ يُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكُمْ
لَعَلَّكُمْ تُسْلِمُونَ.
نحل (١٦) ٨١
(١) . «كالِحون» از «كلوح» به معناى جمع شدن لبها و پيداشدن
دندانها است. (الميزان، ج ١٥-/ ١٦، ص ٦٩)
(٢) . خداوند، نعمتهاى الهى را گوشزد مىكند تا انسان شكر آن
نعمتها را بهجا آورد. (مجمعالبيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٧٤٨)
(٣) . لغتنامه، ج ١٢، ص ١٧٢٩١، «لباس»
|