شب‌ها برنخاست). پس خداى- تبارك و تعالى- مى‌فرمايد كه: ايشان را در بهشت داخل گردان، بر اندازه منزل‌هاى ايشان پس قرآن برمى‌خيزد و روان مى‌شود، و [ايشان‌] در پى او مى‌روند. بعد از آن، به مؤمن مى‌گويد كه: بخوان و بالا رو».

و حضرت فرمود: «پس مى‌خواند و بالا مى‌رود، تا آنكه هر مردى از ايشان، به منزل خويش كه به او اختصاص دارد، مى‌رسد، و در آن فرود مى‌آيد».

٣٤٨٤/ ١٢. على بن ابراهيم روايت كرده، از پدرش و چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن محمد و سهل بن زياد، هر دو، از ابن محبوب، از مالك بن عطيّه، از يونس بن عمّار كه گفت:

امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «به درستى كه ديوان‌ها و نامه‌هاى اعمال در روز قيامت سه ديوان است: يكى ديوانى كه نعمت‌ها در آن است، و دويم ديوانى كه حسنات در آن است، و سيم ديوانى كه سيّئات در آن است. پس در ميان ديوان نعمت‌ها و ديوان حسنات، مقابله و برابرى مى‌شود، و نعمت‌ها همه حسنات را فرا مى‌گيرد، و ديوان گناهان باقى مى‌ماند. پس فرزند آدم را از براى حساب مى‌طلبند، كه قرآن مى‌آيد در نيكوترين صورت‌ها، و در پيش روى آن مؤمن روان مى‌شود و مى‌گويد كه: اى پروردگار من! منم قرآن، و اينك، بنده مؤمن تو است كه خود را به تلاوت من در رنج و تعب مى‌انداخت، و در شب خويش به ترتيل من طول مى‌داد، و چون تهجّد مى‌كرد، از چشم‌هايش آب مى‌ريخت. پس او را راضى كن، چنان كه او مرا راضى كرده است».

حضرت فرمود: «پس خداوند عزيز جبّار مى‌فرمايد كه: اى بنده من! دست راست خود را بگشا. پس آن را از رضا و خشنودى خداوند عزيز جبّار پر مى‌كند، و دست چپش را از رحمت خدا پر مى‌كند. بعد از آن، به او گفته مى‌شود كه: اينك، بهشت است كه مباح شده است از براى تو. پس قرآن بخوان و بالا رو، و چون يك آيه را بخواند، يك درجه بالا رود».

٣٤٨٥/ ١٣. على بن ابراهيم، از پدرش و على بن محمد قاسانى، هر دو، از قاسم بن محمد، از سليمان بن داود، از سفيان بن عيينه، از زهرى روايت كرده‌اند كه گفت: حضرت على بن الحسين عليهما السلام فرمود كه: «اگر هر كه در ميان مشرق و مغرب است بميرد، وحشت به هم نرسانم، بعد از آنكه قرآن با من باشد. و چون آن حضرت عليه السلام، ملك يوم الدّين را مى‌خواند، آن قدر آن را تكرار مى‌فرمود، تا آنكه نزديك بود كه بميرد».

٣٤٨٦/ ١٤. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابراهيم بن عبد الحميد، از