به زودي مردي می‌آيد كه بر سرير قدرت تكيه می‌زند ، حديثِ مرا بیان دارند . وی [آن را برنمی‌تابد و] می‌گويد : ميان ما و شما كتاب خدا هست ؛ حلالي را كه در آن يافتيم حلال می‌كنيم و حرامش را (بر خود) حرام می‌سازيم .

در ذيل بعضي از روایاتِ پيشين ، آمده است : ألا وإنّي قد أُوتيتُ القرآنَ ومثلَه ؛[٥٨] هان بدانيد! قرآن و مثلِ آن به من داده شد .

و در بعضي ديگر هست : ألا إنّي أُوتيتُ الكتابَ ومثلُه معه ؛[٥٩] هان! كتاب خدا به من داده شد ، و همانندِ آن با اوست .

و در برخي می‌خوانيم :

يأتيه الأمرُ ممّا أَمَرْتُ به أو نَهَيْتُ عنه ، فيقول : لا أدري! ما وجدناه في كتاب الله اتّبعناه ؛[٦٠]

امر و نهيي كه كردم به اين مرد می‌رسد ، پس می‌گويد : اين چيزها را نمی‌دانم! آنچه را در كتاب خدا يافتيم ، می‌پيرويم .

خطيب بغدادي در كتاب الكفايه از جابر بن عبدالله روايت می‌كند كه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم فرمود :

لَعَلَّ أحَدُكم أن يأتيه حديثٌ مِن حديثي ، وهو مُتّكِئ عَلَی أريكته ، فيقول : دَعُونا مِن هذا! ما وجدنا في كتاب الله اتّبعناه ؛[٦١]

بسا حديثي از من به يكي از شما عرضه شود و او در حالي كه بر اريكه قدرت تكيه زده است بگويد : اين سخنان را واگذاريد! آنچه را در كتاب خدا يافتيم پيروی می‌کنيم .

[٥٨]. مسند احمد ٤: ١٣٠، حديث ١٧٢١٣؛ الكفايه (خطيب): ٢٣.

[٥٩]. مسند احمد ٤: ١٣٠؛ سنن ابي داود ٤: ٢٠٠، حديث ٤٦٠٤.

[٦٠]. سنن ابن ماجه ١: ٦، حديث ١٣؛ مستدرك حاکم ١: ١٩٠، حديث ٣٦٨؛ الكفايه: ٢٤؛ الفقيه والمتفقّه ١: ٨٨.

[٦١]. الكفايه: ٢٦.