و به راستي ، عرب نويسندگان را بزرگ می‌داشتند و به نوشتن می‌گرويدند . ابن حبيب بغدادي ، فهرستي را از نام‌های اَشرافِ دانش آموختگان و فقهاي آنان را در عصر جاهلي و صدر اسلام می‌آورد .[٢٧]

ابن سعد می‌نويسد :

در زمان جاهليت و آغاز اسلام ، آدم درست و حسابی ، نزد اعراب كسي بود كه به زبان عربي می‌توانست بنويسد .[٢٨]

در مكّه ،[٢٩] مدينه ،[٣٠] طائف ،[٣١] اَنبار ،[٣٢] حيره ،[٣٣] و دُومة الجَنْدَل[٣٤] مكتب خانه‌هایی براي درس آموزي به پا بود . از رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم رسيده است كه آن حضرت در مسجدش ايواني ساخت كه عبدالله بن سعيد بن عاص در آن ، مشتاقان به كتابت و خط را آموزش می‌داد .[٣٥]

دكتر احمد امين می‌نگارد :

[٢٦]. سوره طه (٢٠) آیه ٥٢.

[٢٧]. بنگرید به، المحبر: ٤٧٥ ـ ٤٧٧.

[٢٨]. طبقات ابن سعد ٣: ٥٤٢.

[٢٩]. طبقات ابن سعد ٣: ٥٢٢؛ القصد والأمم (ابن عبدالبرّ): ٢٢.

[٣٠]. فتوح البلدان (بلاذري): ٥٨٣، حديث١١١٣؛ بنگرید به، طبقات ابن سعد ٣: ٤٥٠ و ٤٦٥.

[٣١]. فتوح البلدان: ٥٧٩، حديث ١١٠٣.

[٣٢]. عيون الأخبار ١: ٤٣؛ القصد والأمم: ٢٢؛ أبجد العلوم٢: ٢٦٥.

[٣٣]. فتوح البلدان: ٥٧٩، حديث ١١٠٣؛ القصد والأمم: ٢٢؛ أبجد العلوم١: ١٥٨.

[٣٤]. المحبر: ٤٧٥.

[٣٥]. بنگرید به، الاستيعاب (ابن عبدالبرّ) ٣: ٩٢٠، رقم ١٥٥٦؛ التحفة اللطيفة في تاريخ المدينة الشريفة ١: ٤٧.