الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٣٦٩ - ذكر بيان احتجاج امير المؤمنين على عليه السّلام بر بعضى از احبار يهود

او مسجّل گردد و بوثيقه ء * ( مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَه عَشْرُ أَمْثالِها ) * بعد از عمل ، آن يكحسنه بنوعى كه مذكور شد و ثواب ده حسنه بايد و از عمل يك سيّئه به همان سيّئه مجزى گردد و از قصد سيّئه مسنى نگردد و در ديوان عمل او سيّئه ء بدون فعل آن مسجّل و عيان نگردد و اين از شدايد و آصار امم سالفه بود و بر امت تو مرتفع گرديد و نيز امم انبياى سابقه هر گاه مرتكب فعل خطيئت و گناه مىگشتند گناه او را بر در خانه او مكتوب ميگردانيدند يعنى كرام الكاتبين يا ملك ديگر از ملايكه رب العالمين بحكم احكم الحاكمين گناه او را بدر خانه ء او مرقوم و مكتوب ميگردانيدند و توبه گناه ايشان چنان بود كه هر طعامى كه بمذاق مذنب لذيذ و دوستر بودى حضرت عزيز علام آن طعام بر او بمجرد توبه حرام كردى و بعد از توبه مدة الحيوة بر آن كس بحكم ايزد اقدس حلال نشدى و اگر از امم انبياى سالفه مرتكب يك گناه گشتى و پنجاه سال يا هشتاد سال يا صد سال توبه و استغفار بر آن گناه ناهنجار كردى من قبول توبه او نمينمودم تا او را در دنيا بيك نوع عقوبت نميفرمودم و اين از آصار و شدايد امم پيشينيان بود اما اين سختيها را از امت تو اى نبى الرحمه برداشتم چنانچه اگر يكى از امتان تو اى حبيب الله بيست سال گناه كند يا جمعى سى سال يا چهل سال يا صد سال استعمال وزر و گناه نمايند پس از آن توبه و انابت نموده اظهار ندامت و رجعت فرمايند بلكه اگر طرفة العين از فعل و عمل خود توبه و پشيمانى نمايد تمامى گناه او را مغفور گردانم و اصلا او را معذب و مقهور نگردانم حضرت رسول مجتبى بعد از رؤيت احسان ما لا كلام از حضرت واهب علام گفت بار خدايا هر گاه