الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٣٠٠ - ذكر بيان احتجاج حضرت امير المؤمنين على ( ع ) در خطب كه مؤدى فرمود از آنچه متعلق بتوحيد خداى مجيد و تنزيه او است

و علم و بىدرك و فهم آنست كه ايشان بموجب امر حضرت رب العزت ملجأ بحجت نخواهند شد ، و آنچه دعوى كنند و محافظت آن در ضماير و خواطر نمايند از ايشان طلب دليل و برهان بر ارتكاب فعل آن نمىنمايند ، بلكه كسى كه متوجه دليل و برهان گردد در ميان نيست ، اين غلط ظاهر و عيان است ، زيرا كه بنائى بغير بانى و زخم و جنايت بغير ضارب و جانى بحسب عقل و امكان به همه حال محال است ، پس در بروز و نمود هر بود دليل بين و برهان روشن بر وجود صانع معبود است ، چنانچه در نمله مذكور شد .
و اگر تو اى بنى آدم اراده نمائى كه از حقايق موجودات ديگر مطلع گردى پس در ملخ نظر كن و ادراك آن نماى كه حضرت خالق از براى او دو چشم سرخ مزين و دو حدقه بغايت صاف و روشن خلق نمود و از براى او سمع خفى و دهان بغايت هموار و مساوى و حس ادراك قوى و دو نيش كه بآن مقراض حشيش مينمايد و دو چنگ كه امساك و قبض همه اشياء بآن فرمايد مقرر و معين نمود و چون بر چرا و بر زراعت فرود آيند زارعان چون در پى منع و زجر آيند كه قدرت و استطاعت دفع آن ندارند كه اگر جميع خلايق اجتماع نمايند بر آنكه يك دانه زراعت را بتازگى و تراوت آرند تا بعضى شهوات خود فرمايند تمامى خلايق را قدرت آن نيست .
تبارك و تعالى سبحانه ، آنچنان خداى كه هر چه در آسمانها و زمين است ، از روى رغبت و كراهت همگى و تمامى سجده ء پرستش و عبوديت حضرت رب العزت نمايند و در سراء و ضراء و شدت و رخا امر ايزد متعالى را از روى خضوع و خشوع اطاعت فرمايند و جبهت مسكنت و نياز و پيشانى عجز بدرگاه