الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٢٨٩ - ذكر بيان احتجاج حضرت امير المؤمنين على ( ع ) در خطب كه مؤدى فرمود از آنچه متعلق بتوحيد خداى مجيد و تنزيه او است

خداى مجيد است و نظام توحيد و انتظام آن بذات نفى صفات از - ذات فايض البركاتست ، چه ذات خداى عز و جل ارفع و اجل و اتم و اكمل است از آنكه صفات در آن حلول نمايد ، زيرا كه عقول علماء فحول شهود عدل است بر آنكه هر چه صفت در آن حلول كند آن مصنوع است ، و حال آنكه عقل شاهد عدل است بر آنكه خداى عز و جل جلاله صانع است ، نه مصنوع ، زيرا كه به مصنوعات كه از مخترعات خداى تعالى است استدلال بر وجود ذات قادر فعال نمايند و به عقل و علم اعتقاد بمعرفت ذات واهب بىمنت و بفكر و تدبر اثبات حجت او فرمايند ايجاد خلق و فطرت خلايق دليل بين بر وجود ذات مهيمن خالق است ، و به وسيله كشف و ظهور ربوبيت او ظاهر شد كه ايزد واحد فرد است ، در ازليت و او را شريك در الوهيت و شبيه و ند در ربوبيت او نيست ، چون غلبه ضديت اشياى متضاده آنست كه حضرت خلاق العباد اراده تضاد آن اشياء نمود ، پس معلوم شد كه ذات حضرت واحد را ضد نيست و چون حضرت قادر منان بذاته وسيله اقران ميان اشياء مقترنه است ، پس بىشبهه بيقين ارحم الراحمين را هيچ نوع قرين بمخلوقين آسمان و زمين نيست ، و ايضا خطبه ديگر آن سرور مروى و مشتهر است كه فرمود :
دليل برد حضرت معبود آيات او و برهان وجودش اثبات او است ، و معرفتش توحيد او است ، و توحيدش تميز او از خلق او است و تميز خالق از خلايق ثبوت بينونت و دورى حضرت رب العزت از صفت است ، بلكه تميزش عبارت از اثبات ذات او است ، بآن كه او پروردگار خالق است نه مربوب و مخلوق و هر چه در ذات فايض البركات قصور نمايند خداى اكبر اقدس