الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٤٢٧

بعض مقام و محل با رسل خود متكلم گرديد و بعضى از كلام آنست كه حضرت واحد منان در دلهاى انبيا و رسولان اندازد و آن اعيان را بآن احسان بىامتنان سرافراز و ممتاز سازد و بعضى از كلام آنست كه حضرت ايزد وهاب در خواب برسل ظاهر گرداند و بعضى از كلام آنست كه بوحى و تنزيل بر رسل تلاوت و قرائت كنند و اين بيقين كلام عزّ و جلّ است پس آنگاه امير المؤمنين على عليه السّلام فرمود : كه اما معنى قول تبارك و تعالى * ( كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ ) * آن روز عبارت از روز قيامتست كه آن جماعت از رحمت ربّ العزّت محجوب و ممنوع گردند و قول خداى تعالى * ( هَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا أَنْ تَأْتِيَهُمُ الْمَلائِكَةُ أَوْ يَأْتِيَ رَبُّكَ أَوْ يَأْتِيَ بَعْضُ آياتِ رَبِّكَ ) * حضرت واحد اكبر برسول جليل القدر خود محمد سيد البشر از حقايق احوال اهل كفر خبر داد و فرمود كه مشركين و منافقين كه اجابت كلام قادر علام و اطاعت سيد الأنام نمودند آيا آن طوايف مخالف را هيچ گونه انتظار و چشم داشت احسان از پروردگار ايشان هست بغير عذاب و آزار در همين دار دنيا چنانچه امم سالفه متمرده را در قرون اولى معذّب بعذاب و بليّات گردانيد پس اين خبر است كه ايزد قادر حضرت پيغمبر را بر آن مطلع و مخبر گردانيد بعد از آن فرمود :
كه * ( يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آياتِ رَبِّكَ لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ ) * يعنى چون پيش از رؤيت آيت و نشان ايزد منان ايمان نياورد بىشك بعد از رؤيت آيت كه عبارت از طلوع شمس از طرف مغرب است اگر ايمان آرد آن ايمان نفع بنفس هيچ كس نرساند و در آيه ديگر واقع است كه * ( فَأَتاهُمُ الله مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا ) * يعنى مالك الرقاب بآن جماعت فرستاد و از جايى كه ايشان