الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٢٧٠ - ذكر بيان احتجاج امير المؤمنين ( ع ) در اعتذار آنكه با جماعت سابقين كه دعوى امارت و خلافت كردند مقاتله و مجادله ننمود و با متأخرين از طوايف ناكثين و قاسطين و مارقين به جهت بغى و خروج ايشان قتال و جدال نمود

وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ ) * ( آيه ٨٣ سوره قصص ) معنى آيه وافى هدايت و الله اعلم آنست كه در آخرت و بهشت عنبر سرشت براى آن جماعت است كه اراده ء علو رفعت در زمين و سبب فساد و أذيت مخلوقين نگردند عافيت عاقبت براى متقيان مؤمنان است ، استماع ننمودند چون چنين باشد بلكه شنيدند و الله و در خاطر ظلمت مآثر نگاه داشتند ليكن حلاوت دنيا و زينت آن در نظر ايشان بغايت شيرين در اين جهان آمد بجهت همين مستلذات فانيه ء دنيويه را برداشتند و دست از نعم و مشتهيات يافته اخرويه بداشتند بخداى كه دانه از زمين رويانيد و جميع ذى روح را موجود گردانيد قسم است كه اگر حضور حاضر و اطلاع حضرت اكبر بر حقايق امر هر بشر نبودى و الزام بر قيام و اقدام بر حجت بوجود ناصر نفرمودى بجهت آنكه مهيمن قادر بر واليان امر و علماء دانشور شرط و عهد گرفته مقرر نمود كه بر امتلاء شكم ظالم از او چه حرام و گرسنگى مظلوم و محرومى او از داد و كام انديشه ننموده آب سرد بر روئى ايشان در هنگام استدعا و التماس مقصد و مرام موافق شرع اسلام نزنند و در مراعات حق و انجام آن كمال سعى و اهتمام بجاى آرند هر آينه من زمام امور خلافت را در گردن همان مهام در محل و مقام كه ارفع از ساير مواضع و مقام آنست ميانداختم و خود را بواسطه ء عدم وجدان ناصر حق و معين صادق الود بآن نميساختم و بلكه شما جماعت آخرى را بكأس و جام كه طايفه اولى را سقى نمودم به همان پياله و جام بشرب ميفرمودم .