الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٤٨٦

آن طايفه و اهل زبور را بزبور آن جماعت و اهل فرقان را بقرآن ايشان فتوى داده مجاب گردانم بنوعى كه هر كتب از كتاب الله تعالى بنطق در آمده بشهادت بر صدق قول من دهند و گويند كه على آنچه ايزد تعالى در ما انزال نمود همان را بشما از روى راستى فتوى داد من غير زيادة و نقصان و شما در صباح و مساء تلاوت قرآن بنمائيد آيا در ميان شما كسى هست كه عالم بحقايق آنچه واجب تبارك و تعالى در قرآن انزال و ارسال نمود بدانيد كه اگر آن يك آيه در كلام ايزد علام نميبود هر آينه من شما را مطلع و مخبر بحقايق ما كان و ما يكون از ازل تا ابد و آنچه تا روز قيامت سانح و صادر ميگردد ميگردانم ليكن مانع اعلام اين آيه * ( يَمْحُوا الله ما يَشاءُ وَيُثْبِتُ ) * الآيه از كتاب واهب علَّام است چون آن امام الانام كلام با تمام رسانيد كرة بعد اخرى گفت : ( معشر النّاس سلونى قبل ان تفقدونى ) خلاصه كلام آنكه تكرار اين كلمات از آن ولى خالق البريات بواسطه ء اتمام حجت و آيات است بر جميع امت سيد كاينات بعد از آن فرمود :
كه بخداى كه دانه از زمين رويانيد و بندگان خود را بوسيله ء بندگى و طاعت از شراره التهاب نيران رهانيد كه اگر از من سؤال نمائيد از حقيقت هر آيه كه آيا آن در شب يا در روز از نزد ايزد منان نازل گشته يا آنكه آن آيه مكيه يا مدنيه يا حضريه يا سفريه است بشما اعلام نمايم و به ناسخ و منسوخ و محكم و متشابه و بر تأويل و تنزيل آيات شما را خبر دهم ، در آن اثنا مردى از حضار مجلس بهشت قرين ارم تزيين بر پاى خواست و گفت :