الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٤٦٣

نازل شد كه در تزويج مريض بود چهار زن و پنج و شش تا ده زن خواست بر چند اقوام و قبايل او او را از آن عمل منع مينمودند مفيد نمىشد تا آنكه آن چه از مال كه در تحت تصرف داشت صرف نمود و چون يتيم در حجر تربيت او بود و از آن يتيم مال كه در تصرف او برسم وديعت بود آن را نيز شروع در جمع نمود و خواست كه مال يتيم را صرف نمايد حضرت واجب الوجود او را از تزويج زياده از اربع نهى نمود تا محتاج بتصرّف مال يتيم نشود ، و قول سيّم آنست كه اين آيه در حق جمعى نازل شد كه آن طايفه در صيانت و محافظت اموال ايتام سعى و اهتمام تمام مينمودند ليكن تزويج زنان بسيار ميبردند و اصلا با نسوان سلوك بر نهج عدل و رضاى واهب منان نمينمودند حضرت سبحان اين آيه بر ايشان نازل گردانيد كه چنانچه شما از تعدى و تفريط در مال ايتام اجتناب و احتراز لازم ميدانيد بايد كه از حيف و ظلم و جور و ستم در حق نسوان برحذر و مجتنب باشيد پس بايد كه از تزويج يك زن تا چهار زن تجاوز نكنيد خلاف عدالت است قول چهارم آنكه طايفه ء تحرّج در اموال ايتام و اكل آن از روى اقرار اسلام و ايمان و تصديق حضرت رسول آخر الزمان اجتناب و احتراز تمام مينمودند ليكن اصلا و قطعا از تحرج زنا مجتنب و محترز نبودند لهذا حضرت ايزد سبحان و تعالى گفت چنانچه شما تحرّج از اكل مال ايتام مينمائيد بايد كه تحرّج از زنا نيز بر خود واجب دانيد و نكاح مباح نمائيد از يك زن تا چهار زن قول پنجم آنكه اگر شما ميترسيد در حق يتيمه كه در حجر شما تربيت يافته عدل نتوانيد نمود پس بايد كه نكاح ما طاب من النساء نمائيد چنانچه فرمود : كه * ( فَانْكِحُوا ما طابَ لَكُمْ مِنَ النِّساءِ مَثْنى وَثُلاثَ وَرُباعَ ) * ليكن از آنچه خداى علام بشما حلال گردانيد از ايتام و اين خطاب متوجه بولىّ يتيمه در هنگام كه ولى اراده تزويج ايتام نمايد ، قول ششم آنكه اگر تحرّج از مؤاكله ايتام