شبه جزيره عربى بلكه براى سراسر بشريت، سر داده بود، تا از اين طريق جامعه پراكنده و آكنده از دشمنى شديد، و داراى دينهاى متفاوت، به اتّحاد و به هم پيوستگى برساند،/ ٢٠٠ و آن را در قلّه پيشرفتگى تمدنى متعالى قرار دهد، و بر دشمنان نيرومند و فراوانش در حالى پيروز شود كه خود يتيمى عائله‌مند است ... و جز اينها از هدفهاى عالى و بزرگ. از آن روى او را ديوانه مى‌خواندند كه او خواستار امرى مستحيل و امكان پذير بود كه بر بال و خيال بشرى نمى‌گذشت، ولى قرآن آمد و اين پندارها را فرو ريخت و در اين باره تأكيد كرد كه پيغمبر به اذن و خواست خدا به آنچه اراده كرده است خواهد رسيد، چنان كه در سورة الضحى چنين آمده است

وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى‌، [٨] و چنان كه در اين سوره مى‌گويد

«وَ إِنَّ لَكَ لَأَجْراً غَيْرَ مَمْنُونٍ‌- و تو را است پاداشى قطع ناشدنى.» پاداشى است كه پيوسته دارد و با گذشت زمان افزايش پيدا مى‌كند، و گسترش امتى كه او- صلّى اللَّه عليه و آله- بنا نهاد، چيزى جز پاره‌اى از اين اجر و دليل بر ادامه آن است، و آنچه در آخرت داده مى‌شود بسيار بزرگتر است، بدان جهت كه از جانب خدا به او وسيله و شفاعت و بلندترين درجات بهشت و پاداش عنايت مى‌شود. رسيدن پيامبر- صلّى اللَّه عليه و آله- به هدفهايى كه در نظر آنان غير ممكن مى‌نمود، آشكارترين دليل بر خردمندى و سالم بودن رسالت او است كه خدا به هدفهاى او با پيروى از آن رسالت تحقق بخشيد، بدان جهت كه رسيدن انسان به هدفهايش نيازمند به آن است كه از سنتها و قوانين زندگى آگاه باشد.

و كلمه آخرى كه درباره اين آيه مى‌گوييم چنين است: تأكيد خدا به پيامبر و هر فرد مكتبى كه پيروى او مى‌كند به اين امر كه وى را پاداشى قطع ناشدنى خواهد داد، در انسان مؤمن روح تعالى و بى‌اعتنايى به مايه‌هاى فريبى مى‌دهد كه دشمنان آنها را پيشكش مى‌كنند و همان چيزى است كه گاهى فريفته شدن به آنها رساليان را از هدفهاى ربانى خويش منحرف مى‌سازد و در آنها مداهنه و نرمى نشان‌

[٨] - الضحى/ ٥.