تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢١ - رهنمودهايى از آيات

جانشين براى رهبرى منحرف شده پيشنهاد و مطرح كند، چه تا زمانى كه قادر بر رهانيدن اجتماع از بليه گرفتار به آن است، مسئوليت برخاستن به وظيفه و انجام دادن نقش خود را بر عهده دارد، و در اسلام ميان دوستى رياستى كه خدا آن را دشمن دارد، و چشم داشتن به پيشوايى/ ٤٠٣ و امامتى كه آن را بر مردمان شايسته واجب كرده تفاوت است. [١١] ثالثا: تأكيد بر داده‌ها

اين از اصول در هر دعوت است كه دعوت كننده بايد نتايجى را كه از پيروى دعوت او آشكار خواهد شد، بيان كند، و افراد مكتبى را شايسته نيست كه نسبت به اين امر غفلت ورزند، بدان سبب كه اين عمل به صورتى مثبت و فعال در آماده كردن اجتماع به ملتزم بودن به برنامه طرح شده، و ايجاد نيروى لازم در نفوس افراد براى عملى كردن آن سهيم است، و شايد همين امر يكى از علل تفصيل قرآن در تشويق به بهشت همچون نتيجه عمل كردن به حق، و ترساندن از آتش همچون حاصلى از پيروى كردن باطل بوده باشد، و نوح با همين برنامه و منطق به گفتگوى با قوم خود آغاز كرد.

«يَغْفِرْ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَ يُؤَخِّرْكُمْ إِلى‌ أَجَلٍ مُسَمًّى‌- گناهان شما را مى‌آمرزد و شما را تا زمانى تعيين شده زنده نگاه خواهد داشت.» اين دو داده مهمترين چيزى است كه ملّتها و جامعه‌هايى كه رو به هلاك و از بين رفتن تمدنى و مادى پيش مى‌روند، به آنها نيازمندند، بدان سبب كه عذاب اليمى كه بر سر اقوام و ملل فرو مى‌ريزد، چيزى جز نتيجه گناهان و انحرافاتى نيست كه در آنها غوطه‌ور شده‌اند، پس سببى براى هلاك آنان خواهد شد، و پرسشى كه پيش مى‌آيد اين است كه: چرا خدا به جاى «من ذنوبكم» در صورتى كه از «من» تبعيض و جزئى از گناهان فهميده مى‌شود؟