صرف نظر مى‌شود. شايسته است كه مؤمن در برابر خانواده‌اش و ديگران، در هر حال و مخصوصا در آن هنگام كه مبارزه اساسى ميان او و ديگران به وجود مى‌آيد، به اين صفات متصف بوده باشد، و اين جدال از حدود و مبدأ و اساس تجاوز نكند و به صورت نزاع شخصى درنيايد، پس چون زن او كه مى‌خواست وى را از پرداختن به عملى در راه خدا باز دارد از اين بازداشتن خوددارى كرد، يا پدر و مادر و ديگر افراد خانواده‌اش را توانست قانع كند، لازم است كه همه كارهاى بدى را كه از ايشان سر زده بود فراموش كند، و آن را به ياد ايشان نياورد، و در درون جان خود هيچ عدم رضايتى از ايشان نگاه ندارد و مطالبه/ ٣٧ غرامت نكند، و چيزهاى ديگرى شبيه به اينها.

[١٥] گاه دشمنى از طرف خانواده نسبت به فرد مؤمن آشكار نمى‌شود، ولى خود او نسبت به آنها و مالش نگران است، و بسا هست كه همسر يا فرد ديگرى از خانواده او را به جهاد تشويق مى‌كند، ولى چون به فكر آينده خانواده مى‌افتد همين انديشه مانع اقدام او مى‌شود، و به همين سبب خداوند متعال ما را از اين پيشامدها بر حذر مى‌دارد و مى‌گويد

«إِنَّما أَمْوالُكُمْ وَ أَوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ- اموال و فرزندان شما فتنه و مايه آزمايش شمايند.» گاه مؤمن در مواجهه با اين عوامل پيروز مى‌شود و گاه شكست مى‌خورد، ولى همه آنها بدون استثناء فتنه و وسيله‌اى براى آزمايش است، يعنى او را بر سر يك دو راهى قرار مى‌دهد: يكى از آن دو حق است و ديگرى باطل، و دو نفس امّاره و لوّامه در اين ميان برانگيخته مى‌شوند، و بايد به عقل خود يكى از دو راه را برگزيند و به اراده خويش در آن گام نهد.

«وَ اللَّهُ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ‌- و در نزد خدا پاداش او فراوان موجود است.» و از آن روى پروردگار ما اين حقيقت را به ياد ما مى‌آورد كه ايمان راستين داشتن به آن ضامن آن خواهد بود كه آدمى را به رستگارى از فتنه بگذراند و آنچه را كه در نزد خدا است بر آنچه در دنيا وجود دارد برگزيند، به همان گونه كه چنين بينشى مؤمن را بر آن مى‌دارد كه اموال و اولاد را در راه حصول آنچه در نزد خدا است‌