تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٢ - شرح آيات
براى آن كه آدمى از اين كه ملك به دست خداوند متعال و او صاحب قدرت مطلق است آگاه شود، كافى است كه به جهان هستى در پيرامون خويش نظر افكند، و نشانههاى توانايى و عظمتى را كه در آن است مشاهده كند، و ببيند كه چگونه بر وفق نظامى دقيق كه خدا براى آن وضع كرده است به پيش مىرود، و هيچ شكاف و نقص و سستى در آن مشاهده نمىشود.
در روايتى از امير المؤمنين على بن ابى طالب- عليه السلام- درباره معانى اسماء حسناى خدا مطالبى آمده كه بعضى از آنها را در اين جا نقل مىكنيم
«و از اين روى آن را به نام «ملك» خواند كه مىخواست معنى اسم را به مقتضاى حكمت تصحيح كند، پس آفريدگان را آفريد و آنها را در معرض امر و نهى قرار داد تا حقيقت اسم و معنى ملك تحقق پيدا كند (و از اين كلمات چنان آشكار مىشود كه شريعتها از مظاهر اسم ملك الاهى است). و ملك را چهار وجه است: قدرت (بر تصرف در ملك با تصرفى مطلق)، و هيبت (كه آن عبارت از بازتاب قدرت مالك در مملوك است)، و سطوت (كه عبارت است از گرفتار كردن و مؤاخذه مملوكان با نيرو و شدت در هنگام مخالفت، پس منزّه است آن كه با سطوت خويش بر اهل مملكت خود ستم نمىكند)، و امر و نهى (به صورت تشريعى و تكوينى). [٧]/ ١٣٨ [٢] از آشكارترين نشانههاى ملك و قدرت خدا، مرگ و زندگى است، كه در معناى آنها در اين جا دو رأى اظهار شده است: يكى آن كه نمود مرگ و زندگى كه آثار خود را بر هر چيز، خواه مادّى باشد همچون مرگ آدمى و زندگى زمين به كشت، يا معنوى همچون راهيابى و صلاح در مقابل گمراهى و تباهى، باقى مىگذارند، و رأى ديگر آن است كه مقصود تقسيم كاينات به جمادات و موجودات زنده است.
«الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ- آن كه مرگ و زندگى را آفريد.» امام باقر- عليه السلام- به هر دو معنى اشاره كرده و گفته است
[٧] - بحار الانوار، ج ٩٣، ص ٤٢ و ٤١.