تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٩ - شرح آيات
مىكند، حضور اين غيب در برابر او افزونتر مىشود و بيشتر وى را به ترسيدن از خدا برمىانگيزد.
سپس خداوند متعال جهنم را كه براى كافران آماده ساخته است به ياد ما مىآورد و از شدّت گرمى آن و اين كه نزديك است از خشمى كه بر دشمنان خدا دارد منفجر شود، سخن مىگويد، و از اين كه راه رهايى از آن/ ١٣٥ گوش فرا دادن به تهديدها و آيهها است كه بر اثر آن عقلها برانگيخته مىشود، بدان سبب كه كوتاهى كردن و تقصير انسان در اين باره از بزرگترين گناهانى است كه در آخرت چارهاى جز اعتراف كردن به آنها وجود ندارد، و چگونه شخص مىتواند به آنها اعتراف نكند در صورتى كه گواهى نافذ خداوند متعال وجود دارد؟!
شرح آيات
[١] در نخستين كلمه از سوره ملك با اسمى از بزرگترين اسمهاى خدا رو به رو مىشويم كه «تبارك» است، و حديث به جا مانده از امام صادق- عليه السلام- درباره آن اسم (و دو نام ديگر كه در بزرگى همانند آناند) چنين مىگويد: «خداوند تبارك و تعالى نامى را آفريد كه از لحاظ حروف توصيف ناشده، و از لحاظ لفظ ناگفتنى، و از لحاظ شخص تجسم نيافته، و از لحاظ تشبيه وصف ناشدنى، و از لحاظ رنگ بدون رنگ است، اطراف و اكنافى ندارد، و حدود و مرزها از آن به دور است، و در برابر حسّ هر توهم كننده در حجاب است، و پوشيده ناپوشيده است، پس آن را كلمه تمامى مشتمل بر چهار جزء قرار داد كه هيچ يك از آنها پيش از ديگرى قرار نگرفته است، پس سه حرف از آنها را به سبب نيازمند بودن آفريدگان به آن آشكار كرد، و يكى را پوشيده نگاه داشت، و آن اسم پنهان در خزانه قرار گرفته با اين اسمهاى سهگانهاى است كه آشكار شده، پس آنچه ظاهر و آشكار است: اللَّه است و تبارك و سبحان (و در روايتى: و تعالى). هر يك از اين سه اسم را چهار ركن است كه روى هم رفته دوازده ركن مىشود، سپس براى