تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١١٧ - شرح آيات

دارم و حفظ كنم، اهل خانه‌ام را چگونه حفظ كنم؟ گفت: «آنان را به چيزهايى فرمان ده كه خدا آنان را به آن فرمان داده است، و از چيزهايى بازشان دار كه خدا آنها را نهى كرده است، پس اگر فرمان تو را ببرند،/ ١١٢ آنان را حفظ كرده‌اى، و اگر نافرمانيت كنند، آنچه را كه بر عهده تو بوده است به انجام رسانيده‌اى»، [١٤] و اين روايت در اين باره تأكيد مى‌كند كه خواندن به سوى خدا مسئوليتى واجب بر مؤمن در محيطهاى خانواده (همسر و فرزندان) است، و بر او واجب است كه همچون فرستاده‌اى از پروردگارش در آن جا باشد و آنان را به حق بخواند و از باطل نهى كند، و اين كه دعوت را قبول نكنند، مسئوليت را ساقط نمى‌كند، چنان كه از امام صادق- عليه السلام- در اين باره پرسيدند كه: چگونه آنان را نگاه دارند؟

گفت: «فرمانشان دهيد و نهيشان كنيد»، گفتند: ما امر و نهى مى‌كنيم ولى آنان نمى‌پذيرند؟ گفت: «چون امر و نهى كنيد، آنچه را كه بر عهده شما بوده است انجام داده‌ايد». [١٥] و شايد حفظ از آتش و دور كردن از آن از راه دورى گزيدن از گناهان و سيئات و متمركز ساختن توجه بر صفاتى صورت پذير شود كه در آيه بعدى درباره شخص و اهل خانه‌اش به آنها اشاره شده است. آيا آن آتشى كه خدا ما را به خوددارى از گرفتار شدن به آن خوانده، چگونه است؟

اولا: با سوختن مردمان و سنگها مشتعل مى‌شود.

«وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ- سوخت آن مردمانند و سنگها.» پس مردمان در اين جا كسانى نيستند كه با آتش مى‌سوزند و به شعله‌هاى آتش تبديل مى‌شوند، بدان جهت كه هر چيز در دوزخ داراى طبيعت آتشى است، پس آيا امكان آن هست كه سوختن با فعل و انفعالات ذرّه‌اى در جسم صورت پذير شود و به سرعت تبديل به خاكستر نشوند، بلكه خدا پوستهاى ايشان را پس از سوختن عوض كند تا عذاب خوار كننده را بچشند، يا به طريقى ديگر چنين شود؟ چيزى در