توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٣٠ - برخى از موارد وقوع اعتراض

جمله يا غير آنرا بياورند در نتيجه اعتراض باين تفسير شامل برخى از صور تتميم و پاره‌اى از صور تكميل مى‌شود.

و مقصود از بعضى از صور تكميل فرضى است كه در اثناء كلام يا بين دو كلام متّصل معنوى جمله تكميليّه آورده شود.

شرح فارسى:

توضيح‌

قوله: ثمّ القائلون بانّ النكتة فيه: ضمير در [فيه‌] به اعتراض راجع است.

قوله: جملة متصلة بها: ضمير در [بها] به جمله لا تليها راجع است.

قوله: و هذا الاصطلاح الخ: مقصود تجويز اين فرقه و كلامى كه گفته‌اند مى‌باشد.

قوله: من الكشّاف: كتابى است در تفسير قرآن از زمخشرى.

قوله: عند هؤلاء: يعنى فرقه اوّل.

قوله: سواء كانت دفع الايهام: ضمير در [كانت‌] به نكته عود مى‌كند.

قوله: مطلقا: يعنى تمام صور تذييل.

قوله: و ان لم يذكره المصنّف: ضمير منصوبى در [لم يذكره‌] به وجوب كون التّذييل بجمله لا محل لها من الاعراب راجع است.

قوله: و هو ما يكون بجملة: ضمير [هو] به بعض صور التكميل راجع است.

مؤلّف گويد:

اين همان بعضى است كه اعتراض شاملش مى‌شود.

قوله: و قد يكون بغيرها: يعنى بغير جملة.

مؤلّف گويد: