توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٤٧٠ - مثال ديگر

سپس مى‌گويد:

يا ممكن است جمله دوم را بعنوان تأكيد لفظى براى جمله اوّل آورد چنانچه مصنف با كلامش بهمين معنا اشاره نموده و گفته است:

و مثل [ هدى للمتّقين‌ ].

تقدير اين كلام هو هدى للمتّقين مى‌باشد.

و مقصود از [متّقين‌] كسانى هستند كه گمراه بوده ولى به واسطه ارشادات و هدايتهاى قرآن به تقوى گرائيده‌اند.

پس معناى [ ذلك الكتاب‌ ] هدى للمتّقين آنست كه:

اين كتاب عزيز و قرآن شريف در هدايت خلق به درجه‌اى رسيده كه كنه و ذاتش را نمى‌توان درك نمود.

كلمه [كنه‌] يعنى غايت و منتهى اليه شيئى.

و سرّ اينكه جمله [ هدى للمتّقين‌ ] را اينطور تفسير نموديم كه قرآن در هدايت متقين به درجه‌اى رسيده كه غايت و كنهش را نمى‌توان درك نمود اين است كه:

كلمه [هدى‌] در قرآن نكره آمده و تنكير خود بر ابهام و تفخيم و تعظيم شيئ دلالت دارد لذا درباره آن بايد گفت:

قرآن از نظر هدايت و ارشاد خلق به حدّى رسيده كه گويا هدايت محض مى‌باشد فلذا حقتعالى فرموده:

هدى للمتّقين‌ و نفرمود: هاد للمتّقين.

سپس در تعقيب [لانّ الكتب السّماويّة بحسبها] مى‌گويد:

ضمير در [بحسبها] به هدايت راجع بوده و كلمه [حسب‌] يعنى قدر و اندازه و اعتبار و حاصل آنكه: