توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٩٧ - اغراض مترتب بر انكار

قوله: على قبولها: يعنى قبول الهداية.

قوله: و التهكم: يعنى استهزاء و مسخره كردن.

قوله: و ذلك انهم اختلفوا: يعنى و بيان اين‌كه چطور در [تهكّم‌] دو وجه جايز است اينكه ...

قوله: فى انه اذا ذكر معطوفات كثيرة: ضمير در [انّه‌] بمعناى [شأن‌] مى‌باشد.

قوله: اصلواتك تأمرك الخ‌ : آيه (٨٧) از سوره هود.

قوله: و لقد نجينا بنى اسرائيل الخ‌ : آيه (٣٠) از سوره دخان‌

قوله: فانه لا معنى لحقيقة الاستفهام فيها: ضمير در [فانّه‌] به معناى [شأن‌] بوده و در [فيها] به آيه شريفه عود مى‌كند.

قوله: و هو ظاهر: ضمير [هو] به حقيقى نبودن استفهام راجع است و وجه ظهور آن است كه بر حقتعالى چيزى مجهول نيست تا از آن استفهام نمايد.

قوله: بل المراد انه: ضمير در [انّه‌] بمعناى [شأن‌] ميباشد.

قوله: وصف اللّه العذاب بالشّدة: مقصود از [عذاب‌] عذاب نمودن فرعون و آزار دادن وى بنى اسرائيل را مى‌باشد.

قوله: و الفظاعة: يعنى شناعت و قباحت.

قوله: زادهم تهويلا: ضمير منصوبى جمع به مخاطبين راجع است و كلمه [تهويل‌] يعنى بهول و هراس انداختن كه اصل آن از لفظ [مهين‌] استفاده مى‌شود.

قوله: من هو فى فرط عتوه: ضمير [هو] به [من‌] موصوله كه مقصود از آن فرعون است راجع بوده و كلمه [فرط] يعنى منتهى و غايت‌