پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٨ - نكته دو بال براى پرواز به سوى خدا!

كاذب نبودنش، عمل هماهنگ با آن است.

ولى متأسفانه بسيارى از مردم، نسبت به امور دنيا و خوف و رجاى صادقى دارند؛ در حالى كه نسبت به آخرت گرفتار خوف و رجاى كاذبند.

در همين زمان كه اين ستور را مى‌نويسيم نوعى بيمارى شديد «ذات الرّيه» به نام «سارس» پيدا شده كه به نوعى كشنده است (حدّاكثر از يك صد نفر مبتلا به اين بيمارى شش نفر قربانى مى‌شود) ولى براى پرهيز از ابتلاى به آن چنان اقدامات احتياطى شروع شده كه فراتر از آن امكان ندارد. در مناطق آلوده همه جا را سمپاشى مى‌كنند؛ همه با ماسك حركت مى‌كنند؛ هر شخص مظنونى را معاينه مى‌كنند؛ مراكز تجمع را تعطيل كرده‌اند؛ جشن شادى و مجلس عزا نمى‌گيرند؛ در فرودگاه‌ها همه مسافران به دقت از اين نظر كنترل مى‌شوند. اين همان خوف صادق است. آيا مؤمنان در مورد خوف از كيفرهاى الهى در قيامت كه به مراتب از اين سنگين‌تر است چنين عكس العملى نشان مى‌دهند؟!! امام أمير المؤمنين عليه السّلام در خطبه مذكور تعجب مى‌كنند كه چگونه بعضى از مردم در مقابل خوف اندكى از انسان‌ها عكس العمل سريع و قوى نشان مى‌دهند، ولى در برابر خوف خدا چنين نيستند! درباره رجا هم همين گونه است؛ ولى اولياء اللّه چنان بودند كه از خوف خدا در محراب عبادت مانند بيد مى‌لرزيدند و گاه صيحه مى‌زدند و مدهوش مى‌شدند.

سخن در اين زمينه بسيار است. هدف در اين جا اشاره كوتاهى براى تكميل بحث‌ها بود. با حديث نابى اين گفتار را پايان مى‌دهيم.

امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد: كان ابى يقول: إنّه ليس من عبد مؤمن إلّا و في قلبه نوران، نور خيفة و نور رجاء لو وزن هذا لم يزد على هذا و لو وزن هذا لم يزد على هذا؛ پدرم مى‌فرمود: هر بنده مؤمنى در قلبش دو نور است نور خوف و نور رجا، هر يك وزن شود اضافه بر ديگرى نخواهد بود. [١]

[١] اصول كافى، جلد ٢، صفحه ٦٧.