پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦ - ترجمه

مات ميتة جاهليّة؛ كسى‌كه بميرد و امام زمان خود را نشناسند، مرگ او مرگ جاهليّت است». [١] عجب اين است كه «ابن ابى الحديد» در اين جا اصرار دارد كه جمله‌هاى بالا درباره تمام خلفا كه بعد از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله روى كار آمدند صادق است؛ در حالى كه امام عليه السّلام در جمله قبل از آن نكوهش شديدى از حكومت عثمان كرده بود و اين مطلب با آن چه «ابن ابى الحديد» استنباط كرده در تناقض آشكار است.

چگونه ممكن است پيشواى ضعيفى كه تمام مقامات كشور اسلامى و بيت المال را در اختيار اقوام و بستگان فرصت طلب و هوا پرست خود گذاشته است و به همين جهت، مسلمانان قيام كردند و خون او را مباح شمردند و غالب صحابه نيز در برابر آن سكوت نمودند، و مصداق «قوّام اللّه على خلقه و عرفائه على عباده» باشد؟ و هر كس او را انكار كند وارد دوزخ شود و هر كس او را قبول كند وارد بهشت گردد؟

در حديثى از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله مى‌خوانيم كه به امير مؤمنان على عليه السّلام فرمود: «ثلاثة اقسم أنّهنّ حقّ، إنّك و الأوصياء من بعدك عرفاء، لا يعرف اللّه إلّا بسبيل معرفتكم و عرفاء لا يدخل الجنّة إلّا من عرفكم و عرفتموه و عرفاء لا يدخل النّار إلّا من أنكركم و أنكرتموه؛ سه چيز است كه سوگند ياد مى‌كنم، همه حق است، تو و امامان بعد از تو عرفاء و سرشناسانى هستيد، كه خدا را جز از طريق معرفت شما (و راهنمايى و هدايتتان) نمى‌توان شناخت. و عرفايى هستيد كه هيچ كس وارد بهشت نمى‌شود مگر كسى كه شما او را شناخته‌ايد و او شما را شناخته، و عرفايى هستيد كه هيچ كس داخل دوزخ نمى‌شود، مگر آنها كه شما را انكار كنند و شما آنها را انكار كنيد». [٢] سپس امام عليه السّلام به مهمترين نعمتى كه به مسلمانان ارزانى داشته، اشاره كرده،

[١] اصول كافى، جلد ١، صفحه ٣٧١ و ٣٧٨؛ بحار الأنوار، جلد ٢٣، صفحه ٩٢؛ مستدرك الوسائل، جلد ١٨، صفحه ١٨٧.

[٢] خصال صدوق، باب الثلاثه، حديث ١٨٣.