پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦٦ - نكته جاذبه گفتار امام عليه السّلام

نسل ديگر منتقل شود.

امام عليه السّلام با يك مثال روشن اين طرز تفكّر را ابطال مى‌كند و مى‌فرمايد: اگر همراه جماعتى بوديد و در بيابان به محلّى رسيديد كه در آن جا آب و گياه است و مايه نجات، اما همراهان شما از جاده‌اى رفتند كه خشك و سوزان و هلاك كننده است، آيا بايد هم رنگ جماعت شويد يا عقل و هوش خود را به كار گيريد؟ از آن‌ها جدا شويد و راه سلامت و عافيت را پيش گيريد؛ كدام عاقل به خود اجازه مى‌دهد كه در چنين شرايطى هم‌رنگ جماعت شود؟! مسلّما اگر استقلال فكر بر انسان حاكم شود، هرگاه راه مستقيم را تشخيص داد آن را مى‌پيمايد؛ هر چند تك و تنها باشد. اين همان مطلبى است كه امام عليه السّلام در خطبه ٢٠١ نهج البلاغه با تعبير ديگرى به آن اشاره كرده، مى‌فرمايد: «ايها الناس، لا تستوحشوا في طريق الهدى لقلّة اهله؛ مردم! در راه هدايت از كم بودن رهروان آن، وحشت به خود راه ندهيد».

آرى، بيعت با امام و پيشوايى همچون على بن ابى طالب و قبول ولايت و سرپرستى او آب حياتى بود كه در آن جامعه پر از فساد عصر عثمان در اختيار اين مرد عرب قرار گرفت و او هم پس از بيان امام عليه السّلام آن را پذيرفت.

نكته جاذبه گفتار امام عليه السّلام‌

گفتار مزبور از جاذبه فوق العاده سخنان آن حضرت در شنوندگان حكايت مى‌كند؛ جالب اين كه همين معنا در مورد فرستاده عايشه و فرستاده طلحه و زبير روى داد.

هنگامى كه عايشه مى‌خواست فرستاده‌اى خدمت على عليه السّلام بفرستد، گفت: «مردى پيدا كنيد كه نسبت به آن حضرت عداوت شديد داشته باشد!!» شخصى را با چنين صفتى نزد او آوردند. عايشه سربلند كرد و گفت: «تا چه اندازه عداوت على را در دل دارى؟» آن مرد