پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٧ - ترجمه
بخش دوّم
و من أعجبها خلقا الطّاووس الّذي أقامه في أحكم تعديل، و نضّد ألوانه في أحسن تنضيد، بجناح أشرج قصبه، و ذنب أطال مسحبه.
إذا درج إلى الأنثى نشره من طيّه، و سما به مطلّا على رأسه كأنّه قلع داريّ عنجه نوتيّه.
يختال بألوانه، و يميس بزيفانه. يفضي كإفضاء الدّيكة، و يؤرّ بملاقحه أرّ الفحول المغتلمة للضّراب. أحيلك من ذلك على معاينة، لا كمن يحيل على ضعيف إسناده. و لو كان كزعم من يزعم أنّه يلقح بدمعة تسفحها مدامعه، فتقف في ضفّتي جفونه، و أنّ أنثاه تطعم ذلك، ثمّ تبيض لا من لقاح فحل سوى الدّمع المنبجس، لما كان ذلك بأعجب من مطاعمة الغراب.
ترجمه
: يكى از عجيبترين آنها (پرندگان) از نظر آفرينش، طاووس است كه خداوند آن را در موزونترين شكل آفريد و با رنگهاى مختلف به بهترين صورت رنگآميزى نمود؛ با بال و پرهايى كه شهپرهاى آن بر روى يكديگر قرار گرفته و به هم آميخته و دمى كه دامنه آن را گسترده و بر زمين مىكشد. هنگامى كه طاووس به سوى جفت خود حركت مىكند، دم خود را مىگشايد و همچون چترى (بسيار زيبا) بر سر خود سايبان مىسازد؛ گويى بادبان كشتى است كه از سرزمين «دارين» مشك با خود آورده و ناخدا آن را برافراشته است. (در