پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٠ - ٢ پايان نكبتبار حكومت بنىاميّه

دهند، هرگز آنان به قدرت نمى‌رسند و دمار از روزگار مظلومان در نمى‌آورند.

امام عليه السّلام در اين خطبه مى‌فرمايد: بلاهايى كه در حكومت بنى‌اميه به شما مى‌رسد و مظالم بى‌سابقه‌اى كه نسبت به شما روا مى‌دارند از يك نظر، نتيجه اعمال خود شماست.

شماييد كه آن‌ها را تقويت مى‌كنيد. شماييد كه كار را به دست غير اهلش سپرده و مى‌سپاريد. آرى، شماييد با سكوت و تسليم خود، راه را براى به قدرت رسيدن آن‌ها هموار كرده‌ايد، و شايد اين وضع نابسامان نيز يكى از الطاف خفيه الهى باشد كه بيدار شويد و ديگر از اين راه نرويد؛ همان گونه كه قرآن مجيد مى‌فرمايد: « «ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ»؛ فساد در خشكى و دريا به سبب اعمال مردم آشكار شد. خدا مى‌خواهد نتيجه قسمتى از اعمال آن‌ها را به آنان بچشاند؛ شايد (به سوى حق) باز گردند». [١] بديهى است، مسئوليت حكومت پذيران به معناى تبرئه حاكمان ظالم نيست؛ لذا امام عليه السّلام مجازات شديد آن‌ها را هم در اين خطبه بيان كرده و در عباراتى كوتاه و بسيار پر معنا سرانجام شوم و مرگبارشان را شرح مى‌دهد.

٢. پايان نكبت‌بار حكومت بنى‌اميّه‌

مى‌دانيم حكومت بنى‌اميّه بيش از هشتاد و چند سال طول نكشيد و در اين مدت، ١٤ تن از حكّام بنى اميّه به حكومت رسيدند كه حكومت بعضى از آنان بيش از دو ماه يا دو ماه و ده روز ادامه نيافت؛ ولى چنان ظلم و ستمى بر عموم مردم، به خصوص بنى هاشم روا داشتند كه تاريخ به خاطر ندارد.

بنى‌اميّه در اين دوران كوتاهى كه حاكمانش پى در پى عوض مى‌شدند آرامشى نداشتند؛ با قيام‌ها و شورش‌ها از هر سو درگير بودند و در هر قيام و شورشى، گروه ديگرى را به قتل مى‌رساندند؛ بدين ترتيب، منفورتر و منفورتر مى‌شدند.

[١] روم، آيه ٤١.