پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٨ - ٢- سه جمله پر معنا

در جمله اوّل، عبرت‌ها را اندرز دهنده مى‌شمارد. اين واژه، شامل تمام حوادث تكان دهنده‌اى كه در گذشته و حال بوده است و تاريخ پيشين و معاصر آن را در بر گرفته است، مى‌شود و حتى طبق آيات قرآن حوادث طبيعى مانند رفت و آمد شب و روز مى‌تواند عبرت باشد: « «يُقَلِّبُ اللَّهُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ إِنَّ فِي ذلِكَ لَعِبْرَةً لِأُولِي الْأَبْصارِ» [١]؛ خداوند، شب و روز را دگرگون و جانشين يكديگر مى‌سازد در اين عبرتى است براى صاحبان بصيرت».

در دوّمين جمله، تغييراتى كه در زندگى انسان‌ها و در مجموعه جهان پيدا مى‌شود وسيله ديگرى براى پند گرفتن شمرده است. عزيزان ديروز ذليلان امروزند و ذليلان ديروز، عزيزان امروز، حاكمان به سرعت محكوم و محكومان به سرعت حاكم مى‌شوند.

جوانان رعنا پيران خميده مى‌شوند و كودكان ضعيف و ناتوان، جوانانى نيرومند و قوى بنيه. همه چيز در حال تغيير است و چيزى پايدار نيست. از اجتماع پر شور و پر هياهوى يك قرن قبل، امروز چيزى جز يك قبرستان خاموش باقى نمانده و از اين شور و غوغايى كه امروز بر پاست يكصد سال بعد خبرى نيست كه نيست. چه پند و اندرزى از اين بهتر؟

در سوّمين جمله، اشاره به اين مى‌فرمايد كه فرياد انذار كنندگان و هشدار دهندگان از هر سو بلند است. انبيا و اوليا، بزرگان و صلحا، آيات و روايات هر يك با زبان حال يا قال هشدار مى‌دهند. مى‌فرمايد از اين هشدارها بهره‌مند شويد.

[١] نور، آيه ٤٤.