استثنايى اشاره مى‌كند و آن مربوط به پرورش نوزاد اوست؛ مى‌فرمايد: «او پرواز مى‌كند، در حالى كه نوزادش به او چسبيده و به او پناهنده شده! هرگاه مى‌نشيند نوزادش نيز همراه او به زمين مى‌آيد و هر زمان بالا مى‌رود او نيز بالا مى‌رود و از او جدا نمى‌شود تا اعضاى پيكرش محكم گردد و بال‌هايش قدرت پرواز پيدا كند، راه زندگى را بياموزد و مصالح خويش را بشناسد!» (تطير و ولدها لاصق بها لاجى‌ء إليها، يقع إذا وقعت، و يرتفع إذا ارتفعت، لا يفارقها حتّى تشتدّ أركانه، و يحمله للنّهوض جناحه، و يعرف مذاهب عيشه، و مصالح نفسه).

معروف است كه اين حيوان مانند ساير پستانداران عادت ماهيانه دارد و باردار مى‌شود و وضع حمل مى‌كند؛ بر خلاف پرندگان ديگر كه تخم مى‌گذارند و جوجه‌هاى آن‌ها در درون تخم پرورش مى‌يابند. پرندگان ديگر جوجه‌ها را با خود حمل نمى‌كنند ولى خفاش جوجه‌اش را با خود حمل مى‌كند و به پرواز در مى‌آيد. راه و رسم پرواز را به او نشان مى‌دهد و طريقه تهيه غذا و صيد كردن حشرات و مسيرهاى رفت و برگشت به لانه را به او مى‌آموزد شايد به اين دليل كه پرندگان ديگر در روز پرواز مى‌كنند و جوجه‌ها مى‌توانند در روشنايى با آن‌ها همراه باشند؛ ولى اين پرنده كه در تاريكى شب پرواز مى‌كنند ممكن است جوجه‌هايش نتوانند با او همراه باشند و يكديگر را گم كنند لذا ناگزير آن‌ها را با خود حمل مى‌كند. در هر صورت همه چيز اين پرنده عجيب است و اين هم يكى ديگر از عجايب خلقت اوست كه انسان را به تنوع آفرينش و تدبير پروردگار آشناتر مى‌سازد.

سپس امام عليه السّلام در جمله پايانى خطبه سر تعظيم به پيشگاه خداوند فرود آورده، به تسبيح او مى‌پردازد؛ مى‌فرمايد: «پاك و منزه است آفريننده همه اشيا، كه از هيچ نمونه و الگويى كه از ديگرى به جاى مانده باشد پيروى نكرده است!» (فسبحان البارى‌ء لكلّ شي‌ء، على غير مثال خلا من غيره!).

و همان گونه كه امام عليه السّلام در اين بحث توحيدى، خطبه را با حمد و ستايش پروردگار آغاز كرد با تسبيح و تنزيه ذات پاك او پايان مى‌دهد تا حسن شروع با حسن ختام همراه گردد.