إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٥٢١

عرض كرد: نه خدايا.

فرمود: به واسطه يقين و حسن خلق و سخاوت و مهربانى‌ات با مردم، و اوتاد[١] زمين اين گونه‌اند، و اوتاد نگشتند مگر با اين صفات.

اى احمد! هنگامى كه شكم بنده گرسنه بود و زبانش را (از سؤال) حفظ كرد حكمت را به وى مى‌آموزم، و اگر چه كافر باشد، اما اگر كافر باشد، حكمتش در قيامت بر او حجّت و وبال خواهد بود، و اگر مؤمن باشد، حكمتش براى او نور و برهان و شفاء و رحمت مى‌گردد، و چيزهايى را درمى‌يابد، كه پيش از اين نمى‌دانست و چيزهايى را مى‌بيند كه قبلا نمى‌ديد، و نخستين چيزى كه مى‌بيند، عيبهاى خود اوست، به‌طورى كه به آن مشغول مى‌گردد، و عيوب ديگران را نمى‌بيند، و او را بر دقايق علم آگاه مى‌سازم، به‌طورى كه شيطان به سراغش نرود.

اى احمد! عبادتى نزد من بهتر از سكوت و روزه نيست، پس كسى كه روزه گيرد اما زبانش را حفظ نكند، مانند كسى است كه براى نماز بايستد، ولى چيزى نخواند، پس اجر ايستادن به او مى‌دهم، ولى اجر عابدان را به او نمى‌دهم.

عابد داراى هفت خصلت است‌

اى احمد! آيا مى‌دانى بنده چه وقت عابد به حساب مى‌آيد؟

عرض كرد: نه، فرمود: وقتى كه هفت خصلت در او جمع شود، كه عبارت است از:

١- ورعى كه او را از حرامها باز دارد.

٢- خاموشى‌اى كه او را از سخنان بيهوده نگاه دارد.

٣- ترسى كه هر روز بر گريه‌اش بيفزايد.

[١] نيكان خيلى استوار را وتد يا اوتاد گويند.( م)