إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٨٣ - باب چهارم ارزش زهد يا ترك دنياپرستى

يقين به دوزخ دارد، اما گناه مى‌كند؟! شگفتا از كسى كه دنيا و ديگرگونيهاى كه بر اهلش وارد مى‌كند، مى‌شناسد، ولى به آن اعتماد مى‌نمايد؟! پيامبر اسلام ٦ فرمود: آنگاه كه خداوند بنده‌اى را دوست بدارد، او را مبتلا مى‌سازد و هر گاه كه شديدا او را دوست بدارد، همه اموال و فرزندانش را مى‌گيرد و خداوند تعهّد نموده كه بنده مؤمن خود را در مورد جان و مالش، مبتلا كند، چنان كه مادر شير را براى فرزندش، تعهّد نموده و او را بنده مؤمن را از (دوستى) دنيا بر حذر مى‌دارد، چنان كه پزشك بيمار را از خوردن (همه نوع) غذا منع مى‌نمايد.

امام على ٧ مى‌فرمود:[١] بار خدايا روگردانى از دنيا و مبغوض بودن آن را در نظرم، از تو خواهانم، زيرا نيكى‌اش اندك و بدى‌اش بسيار و لذّتش همراه با كدورت است تازه‌اش كهنه و رفته‌اش بازنمى‌گردد و آنچه مى‌رسد، آزمايش است، مگر كسى كه تو او را نگاه دارى و رحمتت شامل حالش شود، پس مرا از كسانى كه به آن دلخوش كردند، و به آن اعتماد نمودند، قرار مده، زيرا كسى كه به آن چسبيد، فريبش داد.

شاعر دنيا را چنين وصف كرده‌[٢]:

[١]

ُ قال علىّ ٧: اللهمّ انّى أسألك سلوا عن الدنيا و مقاتلها فانّ خيرها زهيد و شرّها عتيد و صفوها يتكدّر و جديدها يخلق و ما فات فيها لم يرجع و ما نيل فيها فتنة الّا من اصابته منك عصمة و شملته منك رحمة فلا تجعلنى ممّن رضى بها و اطمأنّ اليها و وثق بها فانّ من اطمأنّ اليها خانته و من وثق بها غرته.

[٢]\sُ ربّ ريح لأناس عصفت‌\z ثمّ ما ان لبثت ان سكنت‌\z و كذلك الدّهر في اطواره‌\z قدم زلّت و اخرى ثبتت‌\z و كذا الايّام من عاداتها\z انّها مفسدة ما اصلحت‌\z\E