إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٦٨ - نمونهاى از سخاوت عبد الله بن جعفر

ديگران غذا بخوراند.[١] و فرمود: دو صفت است كه خداوند آنها را دوست مى‌دارد: و آنها سخاوت و حسن خلق است و دو صفت را دشمن دارد، و آنها بخل و بد خلقى است.[٢] خداوند همه اينها را در اين آيه جمع كرده و مى‌فرمايد:

وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ*[٣]: و كسى كه خويشتن را از بخل (و بد خلقى) نگاهدارد رستگار است.

روايت است كه فرزندان عبد اللَّه جعفر بن ابى طالب پدر خود را به خاطر بخشش بسيار ملامت و سرزنش كردند.

عبد اللَّه گفت: اى فرزندان من، خداى بزرگ به من داده و من هم به بندگانش مى‌بخشم، و اگر نبخشم مى‌ترسم خداوند بخشش را از من قطع نمايد.[٤]

نمونه‌اى از سخاوت عبد اللَّه بن جعفر

نقل است كه روزى عبد اللَّه به يكى از باغهاى خود وارد شد و ديد يكى از غلامان همسايه‌اش در باغ نشسته و سه گرده نان در مقابل اوست، ناگهان سگى پيدا شد، غلام قرصهاى نان را يكى پس از ديگرى جلو سگ انداخت، عبد اللَّه گفت: اى غلام چرا هر سه قرص را به سگ دادى و براى خود چيزى باقى نگذاشتى؟ غلام گفت: اى عبد اللَّه اين سگ هم غريب است و هم گرسنه به اين جهت او را بر خود مقدّم داشتم، عبد اللَّه گفت: مرا به سخاوت زياد سرزنش مى‌كنند، امّا اين غلام از من سخى‌تر است، پس او را خريد و در راه خدا

[١]

ُ قال النبى ٦: انّ اللَّه يباهى بمطعم الطّعام الملائكة.

[٢]

ُ قال النبى ٦: الخلقان يحبّهما اللَّه السّخاء و حسن الخلق و خلقان يبغضهما اللَّه البخل و سوء الخلق.

[٣] حشر/ ٨

[٤] علّامه شعرانى: در منتهى الادب مادّه را به افزونى پيوسته معنا كرده است.