إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٢٣ - زهد و پارسايى امير المؤمنين على

و در برخى از كتابها آمده است كه خداوند مى‌فرمايد: افّ بر شما غنى را به خاطر بزرگى او نزد من، غنى نكردم، بلكه اغنيا را به وسيله فقرا آزمايش نمودم، و اجر فقرا نبودند، اغنيا مستحق بهشت نمى‌گشتند.

در حديث از قول پيامبر ٦ آمده كه خداوند در قيامت، فقرا و اغنيا را جمع مى‌كند و منادى از سوى او از درون عرش مى‌گويد: اى گروه مؤمنان! هر كس برادر مؤمنش به او هديه‌اى داده و لو يك لقمه نان يا غذا، او را برگيرد و به پاى سفره مخصوص خدا بياورد، سپس فقرا به جستجو مى‌پردازند و هر يك دست كسى را گرفته، و به او مى‌گويد: آيا مرا مى‌شناسى كه در فلان روز به من چيزى دادى و يا نيكى كردى؟

آن شخص مى‌پرسد: مرا به كجا مى‌برى؟ گويد: به بهشت، زيرا خداوند به فضل و رحمت خود به من اجازه داده كه تو را به بهشت ببرم، سپس هر دو به اتّفاق داخل بهشت شوند.

همچنين روايت شده كه فقراى مؤمن، هفتاد سال پيش از اغنيا وارد بهشت مى‌شوند اما غنى به واسطه توانگرى طغيان مى‌كند، چنان كه مى‌فرمايد:

إِنَّ الْإِنْسانَ لَيَطْغى‌ أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى‌[١]: انسان آنگاه كه خود را توانگر بيند، سر به طغيان برمى‌دارد.

و توانگر مال را براى لذّت دنيا و تنعّم در آن گرد مى‌آورد، و خداى بزرگ مى‌فرمايد:

أَذْهَبْتُمْ طَيِّباتِكُمْ فِي حَياتِكُمُ الدُّنْيا وَ اسْتَمْتَعْتُمْ بِها فَالْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذابَ الْهُونِ‌[٢]

[١] اقرء/ ٥.

[٢] احقاف/ ١٩.