إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢١٢ - باب بيست و يكم ذكر و مواظبت بر آن

باب بيست و يكم ذكر و مواظبت بر آن‌

خداى سبحان فرمود:

فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ‌[١]: مرا ياد آوريد، تا شما را ياد كنم.

در بعضى از كتابهاى (گذشتگان و امتهاى پيشين) از قول خداى متعال چنين آمده: اهل ذكر مهمان منند و اهل طاعت در نعمت من و اهل شكر در افزايش نعمت من قرار دارند، و اهل گناه را هم در صورت توبه از رحمت خويش نااميد نمى‌سازم و من ايشان را دوست دارم، و اگر بيمار گردند، خودم آنها را با رنجها و مصيبتها معالجه مى‌كنم، تا از گناه و عيبها پاكشان سازم.

حضرت سجّاد فرمود: در ميان شب و روز (بين طلوع فجر و طلوع خورشيد) باغى است كه خوبان و نيكان در آن به تفرّج مى‌پردازند[٢] و از نعمتش بهره مى‌گيرند، و شبها براى عبادت بيدارند و روزها را به روزه‌

[١] بقره/ ١٤٤.

[٢] علّامه شعرانى: نخستين چيزى كه پس از شكوفه گل ظاهر مى‌شود، نور نام دارد و بين طلوعين را در روايت روضه خوانده است.