إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٢٥ - سخن امام صادق

برايش باقى نمى‌گذاشتم، و من هر گاه بخواهم ايمان بنده خود را كامل كنم، او را به تنگدستى و بيمارى مبتلا مى‌سازم، پس اگر داد و فرياد كرد، مشكل او را بيشتر مى‌نمايم و اگر صبر كرد، به وسيله او بر فرشتگانم فخر مى‌كنم.

و در ادامه اين حديث چنين آمده: من على ٧ را پرچم ايمان قرار دادم، پس كسى كه او را دوست بدارد و از او اطاعت كند، به راه هدايت رفته و كسى كه او را رها كند و نسبت به او بغض ورزد، گمراه گشته، زيرا جز مؤمن او را دوست نمى‌دارد و جز منافق با او دشمنى نمى‌كند.

از نشانه‌هاى شكر نعمت‌

علامت شكر نعمت، اين است كه كسى را در نافرمانى خدا تقويت ننمايد، و مردم معمولى، شكر را در موردى مى‌دانند كه خوراك و پوشاكى به آنها داده شود، امّا شكر خواص نسبت به آن چيزى است كه خدا براى او اختيار كرده، چه سختى باشد و چه راحتى، (زيرا آن را از سوى خدا خير تلقى مى‌نمايد).

سخن امام صادق ٧ به شقيق‌

روايت شده كه امام صادق ٧ از شقيق‌[١] پرسيد: در كشورتان چگونه هستيد؟

گفت: يا ابن رسول اللَّه، به خير و خوبى مى‌گذرد، اگر نعمت برسد شكرش را مى‌گوييم و اگر نرسد، صبر مى‌كنيم؟

امام ٧ فرمود: سگهاى حجاز هم اين گونه‌اند اى شقيق؟ (پس چه فرقى با آنها داريد؟)

[١] شقيق بن ابراهيم بلخى از بزرگان صوفيه و با ابراهيم ادهم مصاحبت داشت، و استاد حاتم اصم بود و سخنان او در توكّل معروف است و در سال ١٥٣ بنا به گفته ابن خلكان درگذشت و بابى در تذكرة الاولياء عطّار به حالات ولى اختصاص دارد و مى‌توان به آنجا مراجعه نمود.( علّامه شعرانى).