إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٢٠ - باب بيست و دوم فضيلت نماز شب

باب بيست و دوم فضيلت نماز شب‌

خداى متعالى در توصيف حالات مؤمنان و آن گونه كه بايد باشند مى‌فرمايد:

كانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ‌[١]: در شب اندك مى‌خوابند و سپس برخاسته و در دل شب به استغفار مشغول مى‌شوند.

و: تَتَجافى‌ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ‌[٢]: شبها پهلو را از بستر دور سازند و از ترس (عذاب) و طمع (بهشت) خدا را مى‌خوانند و از آنچه به ايشان روزى داده‌ايم، (به ديگران) انفاق كنند.

و: أَمَّنْ هُوَ قانِتٌ آناءَ اللَّيْلِ ساجِداً وَ قائِماً يَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَ يَرْجُوا رَحْمَةَ رَبِّهِ‌[٣]: آيا كسى كه شب را به سجده و نماز مى‌پردازد، و از عذاب آخرت ترسان و اميد رحمت خدا را دارد (با كسى كه اين اوصاف را ندارد يكى است؟).

[١] الذاريات/ ١٦- ١٧.

[٢] سجده/ ١٥.

[٣] زمر/ ١.