إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٧٥ - باب بيست و نهم ارزش اميدوارى به خداى متعال

باب بيست و نهم ارزش اميدوارى به خداى متعال‌

از امام صادق ٧ روايت شده:[١] اگر كسى بخواهد هر آنچه از خداى بزرگ طلب كند، به او ببخشد، بايد اميد خود را از مردم قطع كند و به او دل را متّصل سازد.

رسول خدا ٦ از جبرئيل روايت كرد كه خدا فرمود: اى بنده من اگر مرا شناختى و عبادت كردى و به من دل بستى، و شريكى برايم نگرفتى، تمام گناهان گذشته‌ات را مى‌آمرزم، اگر چه زمين را از گناه پر كرده باشى، تو را عفو مى‌كنم، و از كسى باكى ندارم.

و فرمود: خداوند مى‌فرمايد: كسى را كه به اندازه خردلى ترس من در دلش باشد؛ داخل در آتش نمى‌كنم، به عزّت و جلالم سوگند: در قيامت ميان كسى كه ايمان به من آورده باشد و كسى كه ايمان نياورده باشد، جمع نمى‌كنم.

حقيقت اميد و رجاء به خدا، داشتن آرزو به رحمت خدا و گمان نيك به او بردن است.

[١]

ُ قال الصادق ٧: اذا اراد احدكم لا يسئل اللَّه شيئا الّا اعطاه فليقطع رجائه من الناس و ليصله به فاذا علم ذلك منه لم يسئله شيئا الّا اعطاه.