إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٥٣ - باب بيست و پنجم ستودن گوشهنشينى و عزلت

باب بيست و پنجم ستودن گوشه‌نشينى و عزلت‌

بايد دانست كه همه خوبيها و يافتن آنها در دورى از مردم است، زيرا به وسيله آن، اخلاص (در اعمال) به دست مى‌آيد و راه غيبت و سخن‌چينى و بيهوده‌گويى و نگاه به نامحرمان و آنچه را كه شنيدنش سزاوار نيست، بسته مى‌شود و ترس و بر حذر بودن از مردم، نشانه انس به خدا و از علامتهاى وصل به اوست.

از سفيان ثورى‌[١] روايت شده كه گفت: روزى بر امام صادق ٧ وارد شدم، ديدم آن بزرگوار در زيرزمينى كه دوازده پله مى‌خورد، زندگى مى‌كند عرض كردم:

با اين همه نيازى كه مردم به شما دارند، در چنين جايى زندگى مى‌كنيد؟

فرمود: اى سفيان، زمانه عوض شده و دوستان دگرگون گشته‌اند و چشمها از حقيقت منحرف شده، لذا تنهايى را اختيار كردم، تا آرامشى داشته باشم،

[١] او سفيان بن سعيد بن مسروق ثورى كوفى است و ثور منسوب به ثور بن عبد مناة است، وى در سال ٩٥ يا ٩٧ متولد شد و در بصره به سال ١٦٢ درگذشت او از مشاهير اهل سنّت است كه بسيارى از او حديث اخذ كرده‌اند، از جمله اوزاعى و مالك، و كشى رواياتى در مذمّتش نقل كرده است( علامه شعرانى)