إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٨٣ - مجازات دشمنى با مؤمن

ديگرى برايش بگيرد؛ خداوند او را در قيامت با صورتى سياه و چشمانى خيره‌[١] (به عذاب) و دستهاى بسته به گردن، محشور نمايد، و گفته شود: اين كسى است كه به خدا و رسول او خيانت كرده سپس دستور داده مى‌شود، تا او را به دوزخ برند.

و فرمود: هر كس حاجت برادر مسلمان خود را- در حال قدرت- برآورده نسازد، خداوند اژدهايى از آتش را در قبر بر او مسلّط نمايد، كه تا روز قيامت او را بگزد.[٢] و فرمود: هر كس با نگاه كردن خود، مؤمنى را بترساند، خداوند، در روزى كه سايه‌اى جز سايه او نيست، او را مى‌ترساند.[٣]

مجازات دشمنى با مؤمن‌

و فرمود: هر كس حق مؤمنى را از او باز دارد، خداوند در قيامت او را پانصد سال نگاه مى‌دارد، تا رودى از عرق او جارى گردد و منادى از سوى خدا ندا در دهد كه: اين ستمگرى است كه حقّ خدا را از او بازداشت، سپس تا چهل روز او را سرزنش كنند، و سپس در آتش اندازند.

و فرمود: كسى كه مؤمنى را از حاكم بترساند، تا او را به كارى وادارد، ولى نتواند، از او بگيرد، در آتش است و كسى كه مؤمنى را از حاكم بترساند و او را به كارى كه نمى‌خواهد، وادارد، با فرعون و آل فرعون در آتش است‌

[١] علّامه شعرانى: حفره با تخفيف و تشديد حقير شمردن و حاقر است فاعل آن و محقره مصدر ميمى است.

[٢]

ُ قال الصادق ٧: من ردّ اخاه المؤمن عن حاجة و هو يقدر على قضائها سلّط اللَّه عليه ثعبانا من نار ينهشه في قبره الى يوم القيامة.

[٣]

ُ قال الصادق ٧: من نظر الى مؤمن نظرة ليخيفه بها اخافه اللَّه عزّ و جلّ يوم لا ظلّ الا ظله.