إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٨٢ - لطف و رحمت وسيع خداوند

معصيت كردن باز دارد، در خواب به او گفتند: اگر همه مردم را از ارتكاب گناه باز دارم، پس عفو و رحمت من شامل چه كسى مى‌گردد؟! از سوى خداوند به حضرت داود ٧ وحى شد كه به بندگانم بگو: شما را نيافريدم كه سودى برم، بلكه آفريدم تا از من بهره‌مند گرديد،- صدق اللَّه العلىّ العظيم.- و دليل اين معنا اين است كه خداوند بزرگ براى هر حسنه ده برابر پاداش قرار داده، و براى كسانى كه بخواهد (و مورد لطف خاصش قرار گيرند) هفتصد برابر مى‌دهد، زيرا مى‌فرمايد:

مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ[١]: كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مى‌كنند، همانند بذرى هستند كه هفت خوشه بروياند، كه در هر خوشه، يك صد دانه باشد.

اين در حالى است كه براى هر گاه يك كيفر مقرّر نموده و اهتمام به كار خير را حسنه محسوب مى‌فرمايد؛ اگر چه آن را انجام ندهد، ولى در اهتمام به گناه اگر آن را انجام ندهد، كيفر قرار نداده است.

و توبه از گناه را حسنه معيّن كرده و توبه‌كنندگان را بسيار دوست مى‌دارد.

پس اين نشانه‌ها بر آن دلالت دارد كه ما را براى سود بردن در معامله با خود آفريده است.[٢]

[١] بقره/ ٢٦٠

[٢] علّامه شعرانى: ليعطينا الربح من الرباح يعنى تا به ما سود برساند.