إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٦٦ - مهماننوازى على

آنجا از سوى شما آن را صدقه دهم؟ امام ٧ برخاستند و وارد حجره ديگرى شدند، و طولى نكشيد كه دست خود را از بالاى در اتاق بيرون آورده و فرمود:

اين دويست اشرفى را بگير و لازم نيست، از جانب من آن را تصدّق كنى، شخصى عرض كرد، با وجودى كه مال بسيارى به او عطا نمودى، چرا روى خود را پوشيدى؟

فرمود: ما خاندانى هستيم كه دوست نداريم ذلّت سؤال را در صورت سائل، و در هنگام گرفتن حاجت، ببينيم.

شخصى از امام مجتبى ٧ كمكى خواست، امام ٧ پنجاه هزار درهم را با يك عباى (طيلسان) گرانقيمت به او داد و فرمود: كمال جوانمردى در اين است كه اجرت حمل صدقه را هم بدهند.

راز گريه على ٧‌

در حديث است كه گروهى ديدند، امام على ٧ گريان است، سبب را پرسيدند:

فرمود: هفت روز است كه مهمان بر من وارد نشده است و اهل بيت ٧ پيغمبر ٦ هر گاه خانه‌اى بنا مى‌كردند، جايى براى مهمان در آن مى‌ساختند.

چهار خصلت است كه نبايد از آنها روى گرداند: احترام به پدر و مادر، خدمت به مهمان، خدمت به عالم، و پرسيدن از آنچه نمى‌دانند.

مهمان‌نوازى على ٧‌

نقل است كه يكى از صفات امير المؤمنين ٧ اين بود كه خود به مهمان خدمت مى‌كرد و هيچ گاه مهمان را از خانه بيرون نمى‌كردند و ساير ائمه ٧ نيز همين ويژگيها را داشتند و چون مهمان قصد رفتن مى‌كرد، لوازم و وسايل او را برنمى‌داشتند و به او كمك نمى‌كردند، زيرا اين كار علامت ناخوش‌