إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٦ - رابطه مؤمن با قرآن و توجه به معاد و حساب و كتاب آن

تاريك به شما روى مى‌آورد؟ پرسيدند: راه نجات در آن روز چيست؟

فرمود: قرآن را در آن روز رها نكنيد، زيرا كسى كه آن را پيش روى خود قرار دهد، به بهشت رهبريش مى‌كند و كسى كه آن را پشت سر خويش اندازد، به دوزخش مى‌كشاند و قرآن روشن‌ترين نشانه به بهترين راه است، و كسى كه طبق قرآن و معيار آن سخن گويد، راست گفته و كسى كه به آن داورى كند، به راه عدالت رفته، و كسى كه به آن بياويزد، پاداش مى‌بيند و كسى كه به آن عمل نمايد، توفيق مى‌يابد.

رابطه مؤمن با قرآن و توجّه به معاد و حساب و كتاب آن‌

امام على ٧ مؤمن عامل به قرآن را چنين ستوده: او كتاب خدا را راهبر خود قرار داده، و آن را راهنما و دليل خويش گرفته و در همان جايى كه سنگينى و لنگر قرآن فرود آمده، لنگر مى‌اندازد و در جايى كه قرآن منزل كرده، فرود مى‌آيد، و براى كار خير، چيزى باقى نمى‌گذارد مگر اينكه به عمق آن مى‌رسد، و مقامى (معنوى) نيست، مگر اينكه به رسيدن به آن مى‌انديشد.

امام ٧ در بخشى ديگر از سخنان خود، راجع به قرآن مى‌فرمايد: ظاهر قرآن، آراسته و باطنش ژرف است، شگفتيهايش تباه نمى‌گردد و عجايبش از دور خارج نمى‌شود (و كهنگى به آن راه ندارد) تاريكيها روشن نمى‌گردد، مگر به وسيله آن، پس بينديشيد و از اين آيات درس بگيريد:

وَ أَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْآزِفَةِ إِذِ الْقُلُوبُ لَدَى الْحَناجِرِ كاظِمِينَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ‌