إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٤ - قيامت و نامهاى آن

درمى‌آيد، و كوهها به حركت درمى‌آيد و به صورت سرابى مى‌شود، مسلّما (در آن روز) جهنّم كمينگاهى است بزرگ، و محل بازگشتى براى طغيانگران، مدتهاى طولانى در آن مى‌مانند، در آنجا نه چيز خنكى مى‌چشند و نه نوشيدنى گوارايى، جز آبى سوزان و مايعى از چرك و خون ... روزى كه روح و ملائكه در يك صف مى‌ايستند و هيچ يك، جز به اذن خداوند رحمان سخن نمى‌گويند، و (آنگاه كه مى‌گويند) درست مى‌گويند، آن روز حق است، هر كس بخواهد راهى به سوى پروردگارش برمى‌گزيند، و ما شما را از عذابى نزديك بيم داديم، اين عذاب در روزى خواهد بود كه انسان آنچه را از قبل با دستهاى خود فرستاده مى بيند و كافر مى‌گويد: اى كاش خاك بودم (و گرفتار عذاب نمى‌شدم).

و: يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسانُ ما سَعى‌ وَ بُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرى‌[١]: روزى كه آدمى هر چه كرده به ياد آورد و دوزخ براى بينندگان آشكار شود.

و: يَوْمَ يَكُونُ النَّاسُ كَالْفَراشِ الْمَبْثُوثِ وَ تَكُونُ الْجِبالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ فَأَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَهُوَ فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ وَ أَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُمُّهُ هاوِيَةٌ وَ ما أَدْراكَ ما هِيَهْ نارٌ حامِيَةٌ[٢]: در روز قيامت مردم مانند مور و ملخ به هر سو پراكنده شوند و كوهها از هيبت آن همچون پشم زده شده متلاشى گردد، پس آن روز عمل هر كسى را در ميزان حق سنگينى باشد، در بهشت به آسايش و زندگانى خوش خواهد بود.

و: يَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَأْتِ وَ تَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ[٣]: روزى كه به دوزخ بگوييم: آيا امروز مملو از كافران شدى؟ او گويد: آيا دوزخيان بيش از اين هستند؟.

[١] نازعات/ ٣٤

[٢] قارعه/ ٣- ١١

[٣] ق/ ٣٠