إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٢ - قيامت و نامهاى آن

يَوْمَ تَكُونُ السَّماءُ كَالْمُهْلِ وَ تَكُونُ الْجِبالُ كَالْعِهْنِ وَ لا يَسْئَلُ حَمِيمٌ حَمِيماً يُبَصَّرُونَهُمْ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ وَ صاحِبَتِهِ وَ أَخِيهِ وَ فَصِيلَتِهِ الَّتِي تُؤْوِيهِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ثُمَّ يُنْجِيهِ‌[١]: روزى كه آسمان بدان عظمت (از وحشت) چون فلز گداخته شود و كوهها بدان صلابت (از ترس) مانند پشم زده متلاشى گردد و هيچ كس از خويش خود جويا نشود، چون حقيقت حالشان به آنها بنمايند آن روز كافر بدكار آرزو كند كه كاش توانستى فرزندان فداى خود سازد و از عذاب برهد، و هم زن و برادرش، و هم خويشان و قبيله‌اش كه هميشه حمايتش مى‌كردند و هر كه روى زمين است، همه را فداى خويش گرداند، تا شايد نجات يابد.

و: يَوْمَ تَرْجُفُ الْأَرْضُ وَ الْجِبالُ وَ كانَتِ الْجِبالُ كَثِيباً مَهِيلًا[٢]: آن روزى كه (از وحشت) زمين و كوهها به لرزه درآيد و تل ريگى شود و چون موج روان گردد.

فَكَيْفَ تَتَّقُونَ إِنْ كَفَرْتُمْ يَوْماً يَجْعَلُ الْوِلْدانَ شِيباً السَّماءُ مُنْفَطِرٌ بِهِ كانَ وَعْدُهُ مَفْعُولًا[٣]: پس اگر امروز به خدا كافر شويد، چگونه از عذاب نجات مى‌يابيد، روزى كه كودك از هول و سختى آن پير شود، و آسمان از وحشت شكافته شود و وعده الهى به وقوع بپيوندد.

إِلى‌ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَساقُ‌[٤]: در آن روز، (خلق) به سوى خدا كشيده مى‌شوند.

[١] معارج/ ٨- ١٣

[٢] مزمل/ ١٤

[٣] مزمل/ ١٨- ١٩

[٤] قيامت/ ٣٠