إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣١ - قيامت و نامهاى آن

تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ صُنْعَ اللَّهِ الَّذِي أَتْقَنَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ إِنَّهُ خَبِيرٌ بِما تَفْعَلُونَ‌[١]: روزى را كه صور دميده مى‌شود، در آن روز هر كه در آسمانها و هر كه در زمين است، جز آنان را كه خدا خواسته، همه ترسان و هراسان باشند و همه منقاد و ذليل به محشر آيند، در آن روز چون به كوهها بنگرى، جامد و ساكن تصوّر كنى، در صورتى كه مانند ابرها، در حركتند.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ ما يُوعَدُونَ لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا ساعَةً مِنْ نَهارٍ بَلاغٌ فَهَلْ يُهْلَكُ إِلَّا الْقَوْمُ الْفاسِقُونَ‌[٢]: روزى كه آنچه وعده داده شده به چشم ببينند، پندارند كه (در دنيا) جز ساعتى از روز درنگ نداشتند، (اين قرآن و آيات وعده و وعيدش) تبليغ حجّت است پس آيا جز مردم فاسق، هيچ كسى هلاك خواهد شد؟.

وَ اسْتَمِعْ يَوْمَ يُنادِ الْمُنادِ مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقِّ ذلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ‌[٣]: و به نداى روزى كه منادى حق (اسرافيل) از مكان نزديك مردگان را براى زنده شدن ندا كند، گوش فقرا دار، روزى كه خلق، آن صيحه را به حقّ بشنوند، آن روز هنگام خروج از قبرها است.

يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ ساقٍ وَ يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ فَلا يَسْتَطِيعُونَ خاشِعَةً أَبْصارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ[٤]: (به خاطر بياوريد) روزى را كه ساق پاها (از وحشت) برهنه مى‌گردد و دعوت به سجود مى‌شوند، امّا نمى‌توانند (سجود كنند).

[١] نمل/ ٨٧- ٨٨.

[٢] احقاف/ ٣٥

[٣] ق/ ٤١

[٤] ن و القلم/ ٤٢