إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٢٤ - مثال انسانهاى با ايمان

ايّام بيمارى به ياد نعمت سلامتى مى‌افتد و انسان را بر توبه و دادن صدقه ترغيب مى‌نمايد و چيزى است كه خدا براى بنده اختيار كرده چنان كه مى‌فرمايد:

وَ يَخْتارُ ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ[١]: خداوند خوبى را براى بندگان اختيار مى‌كند.

مثال انسانهاى با ايمان‌

هر از امام هفتم ٧ نقل است كه فرمود: مثل مؤمن همانند دو كفه ترازوا است، كه مقدار بر ايمانش افزوده گردد، بر بلايش افزوده مى‌گردد، تا وقتى به محضر خدا مى‌رود، گناهى برايش باقى نماند[٢] گاهى ممكن است نعمت، استدراجى باشد كه از بزرگترين مصيبتها به حساب مى‌آيد[٣] و اگر استدراجى نباشد، شكر دارد و شكر نيز خود نعمت است، و موجب اعتراف به تقصير بنده در مقابل خداوند مى‌گردد.

البته بايد دانست كه فراوانى مال و نعمت گاهى سبب دورى از خدا مى‌گردد، لذا خداوند براى بندگان خاص خود فقر را اختيار كرده و دنيا را از آنها گرفته، چنان كه در مواردى نقل است كه فرموده: سوگند به جلال و شكوه خود، اگر از بنده مؤمنم شرم نمى‌كردم، پاره رختى كه بدنش را با آن بپوشاند،

[١] قصص/ ٦٧

[٢]

ُ قال الامام موسى بن جعفر ٧: مثل المؤمن كمثل كفتى الميزان، كلّما زيد في ايمانه، زيد في بلائه ليلقى اللَّه عزّ و جلّ و لا خطئة له.

[٣] به اين معنا كه خدا مدتى گناهكار را امان مى‌دهد و او را در نعمت غرق مى‌سازد، و او خيال مى‌كند لطف خدا شامل او گشته و مغرور مى‌شود و راه هوى در پيش مى‌گيرد، ولى تدريجا خدا او را به عذاب گرفتار مى‌كند، سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ*.( م)