إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٤٧ - نصيحت مؤلف

نصيحت مؤلّف‌

مؤلف گويد: اين امر مرا شاد كرد كه توانستم در وجود خود اين اعتقاد را به وجود آورم كه اگر چشمهاى من از كاسه سرم بيرون آيد و در سر شخصى ديگر قرار گيرد، به او حسادت نورزم، زيرا پس از انجام اين امر و از دست رفتن نعمت، چاره‌اى جز صبر باقى نمى‌ماند، و حزن و اندوه حسد، پس از فوت نعمت، خود مصيبتى ديگر است، و بايد خود را سرزنش نمود كه چه گناهى مرتكب گشته‌اى كه باعث از دست رفتن نعمت شده است.

پس اى برادر خداى تو را رحمت كند، همواره عاقبت كار را در نظر بگير، تا از عواقب تلخ آن محفوظ بمانى و رستگار شوى، زيرا عاقل وقتى سرانجام امور را مى‌سنجد، از ورود در هر كارى امتناع مى‌ورزد، و چون تفكّر بر دل و بر زبان چيره گردد، بنده خدا را از حسد و ارتكاب معاصى ديگر باز مى‌دارد و فكر و ذكر، چون شمشير برنده‌اى، بر گردن هر شيطان جنّى و انسى فرود مى‌آيد و سپرى است كه آدمى را از ضربه غفلت محفوظ مى‌دارد، و بايد بدانى كه بهترين دعاها، دعاهاى پنهانى است (كه از خطر ريا مصون مى‌ماند.)