إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٧٠ - پاداش شاد كردن مؤمن و انفاق

كسى كه شنوايى او آهنگها و فريادها را احاطه كرده (و صداهاى آهسته و بلند را مى‌شنود) كسى نيست كه دلى را شاد و خرّم كند، مگر اينكه خدا در عوض لطف و مهربانى، به او عنايت كند، كه اگر اندوهى‌[١] به او برسد، آن مهربانى مانند آبى كه در زمين ناهموار جارى است، مى‌رود تا آن اندوه را از او دور سازد، چنان كه شتر شخص غريب را از (كشت و زرع خود) دور سازند.

و فرمود: به مكارم اخلاق رغبت كنيد و به سوى آنچه به سود شماست بشتابيد و بدانيد، كه خداوند نعمت را به شما ارزانى داشته و مردم (تهيدست) به شما محتاجند (پس در مقابل ايشان مسئوليد) و سخى‌ترين مردم كسى است كه به كسانى عطا كند كه به او اميد ندارند و هر كه يك گرفتارى را از كسى برطرف گرداند، خداوند هفتاد و دو گرفتارى دنيا و هفتاد و دو گرفتارى آخرت او را برطرف نمايد و هر كس با نيكى با مردم رفتار كند پروردگار به او نيكى فرمايد: زيرا خداوند نيكوكاران را دوست مى‌دارد.

و فرمود: هر كس به عوض انفاق از سوى خداوند يقين داشته باشد، هرگز دست از انفاق نمى‌كشد.[٢] و در حديث است كه دو فرشته موكّلند كه در هر صبح ندا كنند و بگويند:

خدايا اموال بخيلان را تلف كن و به كسى كه انفاق مى‌كند، عوض بسيار عطا كن.

و پيغمبر ٦ فرمود: هر كس مهمان را گرامى بدارد، گويا هفتاد پيامبر را گرامى داشته، و كسى كه يك درهم براى مهمان مصرف نمايد، گويا هزار هزار

[١] علّامه شعرانى: نائبه و نابقه يعنى مصيبت و اندوه.

[٢]

ُ و قال على ٧: من تيقّن انّ اللَّه مخلّف ما ينفقه لم يمسك عن الانفاق.