إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٥٨ - شديدترين عذابهاى قيامت

تفسير آيه شريفه:

فَنَبَذُوهُ وَراءَ ظُهُورِهِمْ‌[١] «آن را به پشت سر خود انداختند».

گفته‌اند: علم را رها كردند و در ميان مردم منتشر نساختند. پيامبر ٦ فرمود:[٢] هدايتى كه برايش مبعوث شدم، مانند بارانى است كه به زمين مى‌رسد، و جايى كه از آن نرم است آب را فرو مى‌برد و گياه مى‌روياند، و جايى كه آب را در خود نگاه مى‌دارد، تا مردم از آن استفاده كنند، و جايى كه مانند شوره‌زار است كه نه آب را نگاه مى‌دارد و نه گياهى در آن مى‌رويد، و اين گونه است، دلهاى دانشمندان عمل‌كننده و دلهاى كسانى كه به علم خود عمل نمى‌كنند. در حديث ديگر فرمود: كسى مسلمان محسوب نمى‌گردد، مگر اينكه ديگران از، دست و زبان او در امان باشند و مؤمن محسوب نمى‌گردد، مگر اينكه برادران دينى از شرّش، و همسايه از بد سرشتى‌اش ايمن باشند و عالم محسوب نمى‌گردد مگر اينكه به علمش عمل نمايد. و عابد حساب نمى‌شود، مگر اينكه پرهيزكار گردد و پرهيزگار نمى‌گردد مگر اينكه: از آنچه در دست مردم است، اعراض كند.

اى برادر (دينى) سكوت خود را طولانى كن و خاموشى و فكر را شعار خود ساز و به اندرز عمل كن و از خنده‌ات بكاه و بر لغزشت پشيمان باش، تا نزد خدا آبرومند گردى.

[١] آل عمران/ ١٨٤

[٢]

ُ قال النبىّ ٦: مثل ما بعثت به من الهدى و الرحمة كمثل غيث اصاب الارض فمنها ما انبت العشب و الكلاء و كانت منها اخاديه حقنت الماء فنفع به الناس فشربوا و سقوا زروعهم و ارض اخرى سبخة لم تمسك الماء و لم تنبت الزرع كذلك قلوب العالمين العالمين و قلوب العالمين التاركين‌